نامه‌های سوشیانت هزارم » معروفی! خودت را چند می‌فروشی؟

کریستیانا به بهشت می‌رود | صفحه اصلی | ظلمات است. بترس!

یکشنبه,۲۶ آبان, ۱۳۸۷

معروفی! خودت را چند می‌فروشی؟

۱- امروز خسته و کوفته از فرودگاه که به خانه رسیدم به سراغ سایت زمانه رفتم تا ببینم دنباله‌ی داستان‌ها و کتاب‌هایی که قبل از سفر برای انتشار آماده گذاشته بودم‌شان در این ۳-۴ روزی که نبودم ولاجرم دست‌رسی به زمانه با آن سرعت افتضاح شهر مشهد میسر نبود، منتشر شده یا نه که خوب معلوم بود نشده. دلیل: سردبیران عزیر یکی پس از دیگری از زمانه رفته‌اند و کسی متولی انتشار مطالب دبیران نیست و اصولاً فکر هم نمی‌کنم در حال حاضر کسی دل‌اش به حال ضیاء و عشرت و هاسمیک رمان «با خلخال‌های طلا…» بسوزد یا کک‌اش هم برای هانا آرنت و تمرین‌های دموکراسی‌اش بگزد که اوضاع در زمانه سخت شیر تو شیر است و حوصله بس کم!

۲- من با عباس معروفی رفقای مشترک زیادی دارم یا داشتم اما هیچ وقت نشد که او را ببینم یا از نزدیک با هم گفت-و-گو کنیم تا بهتر بشناسم‌اش. از قضای روزگار در این مدت کمی که در زمانه متولی بخش‌های کوچکی شدم، به‌هر حال هم‌کار او هم محسوب می‌شدم اما فرصتی برای این موضوع‌ها دست نداد. پس من بودم و شخصیتی که از معروفی در ذهن‌ام با خواندن یکی-دو کتاب رمان از او و خاطرات غبار گرفته از مجله‌اش که شاید جایی انبار شده‌اش را بتوان‌ام پیدا کنم.

۳- شمایی که کسی به‌نام عباس معروفی می‌شناسید، و شاید بهتر از منی که حتی یک‌بار با او حرف نزدم، با شما هستم. می‌دانید! واقعیت این است که دل‌ام به‌خاطر تمام خوش‌بینی‌ام در طول سال‌هایی که آدم‌ها را جور دیگر می‌پنداشتم‌شان می‌سوزد که همین آدم‌ها تباه‌شان می‌کنند. روضه نمی‌خواهم بخوانم. قصه‌ی این روزهای زمانه بر مدار نامردی می‌چرخد. آن از نبوی که نامروتی‌اش البته از قدیم هم شهره‌ی آفاق بود و ما نمی‌دانست‌ایم و کم کم حالی‌مان شد با چه موجود تحفه‌ای رو-به-رو هستیم این هم از معروفی (+). و البته من حساس که همیشه‌ی خدا دل‌ام به‌حال خاطرات‌ام می‌سوزد.

۴- این نوشته‌ی عباس باعث شد که حس سرخوردگی تاریخی‌ام به سراغ‌ام بیاید. چرا؟ خیلی ساده! تا جایی که در خاطرم هست و در ایمیل‌های کاری‌ام خواندم رییس جدید زمانه ابلاغ کرده بود همه باید ماجرا را تمام شده فرض کنند. این وسط چرا تنور دل معروفی داغ شد؟ می‌گویید عباس دارد به پیدا شدن حقیقت برای خوانندگان رادیو کمک می‌کند؟ می‌گویم خوب در وبلاگ‌اش چرا ننوشت؟ این که در جایی بنویسی که کسی به‌نام مهدی جامی یا هر اسم دیگری که به آن حساس نباشی و در غیاب‌اش؛ نتواند جوابی بدهد، می‌شود زیر علم حقیقت‌جویی سینه زدن؟ نمی‌شود پدرسوختگی را به‌اسم شرافت قلم به جماعت خواننده قالب کردن؟ خوب شما بگو که موجودی به‌نام عباس معروفی را می‌شناختی حتی بیشتر از من. معروفی به قول یکی از همین دوستان مشترک، وکیل بورد است؟ یا وکیل سردبیر ارشد زمانه؟ این کاری که معروفی کرد و ادعای معرفت حرفه‌ای هم دارد تف کردن به صورت مهدی نیست؟ حالا من نمی‌دانم معروفی چقدر برای این حرف‌ها خواهد گرفت اما در هر صورت خاطرات و تصورات شیرین مرا که سخت قهوه‌ای کرد.

پ.ن. معروفی نوشته‌اش را ابتدا از سایت رادیو و بعد از وبلاگ شخصی‌اش با ذکر این توضیح برداشت. اما من می‌خواهم این را به‌عنوان یک خاطره‌ی درس‌آموز برای خودم و کسانی که همیشه از فراموشی تاریخی ایرانی نالان‌ایم نگه دارم. می‌توانید اسم این‌کار را هر چه دوست دارید بگذارید اما هدف من همین است که گفتم و لاغیر. در ضمن جواب مهدی جامی را هم بعد از آن به‌عنوان پایان این بحث خواهم آورد.

عباس معروفی: بحران مدیریت زمانه، و واژگان پادگانی

وقتی بحران مدیریت و تشنج داخلی “زمانه” به اوج خود رسید، با اینکه طی دو سال و نیم گذشته هرگز امکان مشارکت دموکراتیک در خط مشی و برنامه‌ریزی برای ما همکاران، بویژه همکاران خارج از آمستردام وجود نداشته، فکر کردم این روزها هرچه در توان دارم برای بقای زمانه به کار برم. روز سوم نوامبر ۲۰۰۸ من و حسین علوی به پیشنهاد شخصی، و با دعوت رییس بورد رادیو زمانه، و نیز به خواسته‌ی مهدی جامی از برلین به آمستردام رفتیم.

به محض ورود رییس بورد رادیو زمانه جلسه را آغاز کرد و به ما خبر داد که “زمانه” دچار مشکلات عدیده شده. که دریافت من از حرف‌های او چنین بود:

۱ – مدیر “زمانه” دویست و شصت هزار یورو کسر صندوق دارد، و با این وضع، بودجه‌ای حتا برای حقوق کارکنان موجود نیست.
۲ – حدود ده ماه است که بورد از مهدی جامی خواسته به وضعیت اداری، نوع رابطه با همکاران، و نیز اوضاع مالی رادیو و کسر بودجه آن توجه کند و آنها را تغییر دهد یا رفع مشکل کند. حدود سه هفته است که بورد از مهدی جامی خواسته تا مدیریت تحریریه از مدیریت مالی و اداری جدا شود، و او فقط سردبیر باشد، چون او ظرف ده ماه گذشته قادر به حل مشکلات مالی و انجام درخواست بورد نبوده، و شرایط مالی رادیو هم به وضع کنونی رسیده است.

۳ – در جلسات متعددی که با مدیر “زمانه” به بحث و گفتگو نشسته‌اند، بورد از پرس‌ناو درخواست کرده که مسئولیت مالی و اداری را موقتاً بر عهده بگیرد و به وضعیت مالی و اداری آن سامان ببخشد تا مدیر جدیدی برای امور مالی و اداری استخدام شود. و “زمانه” با مدیریت تحریری مهدی جامی به کارش ادامه دهد. اما او نپذیرفته، و اغلب با توهین یا ترک جلسه و یا پرخاش این موضوع مهم را به تعویق و پشت گوش انداخته، و همه چیز را به بازی گرفته است.

۴ – در حال حاضر مهدی جامی از مدیریت زمانه معلق شده و از نظر بورد مدیریتش موضوعی است پایان‌یافته.

۵ – بورد زمانه همان‌گونه که مرجع ذیصلاح برای ابقای مدیریت جامی بوده، اینک تصمیم گرفته فرد دیگری را جایگزین وی کند. اما ترجیح می‌دهد این فرد از اعضای تحریریه‌ی زمانه باشد. لذا حسین علوی به عنوان سردبیر زمانه معرفی خواهد شد. (جالب است بدانیم او نیز یکی از پنج درخواست‌کننده مدیریت زمانه از آغاز بوده است.)

من که با توپ پُر و پیشداوری خاصی وارد جلسه با اعضای بورد شده بودم، تصورم این بود که آنها دست به کودتا زده‌اند و دشمن آزادی‌اند و سانسورچی‌اند و رفتار سرهنگی دارند و پس از سال‌ها بیکاری و دربدری حالا در منصبی قرار دارند که می‌خواهند زمانه و تیم زمانه را پریشان کنند یا در تیول خودشان بگیرند و یا هزار چیز دیگر، اما شگفتا که ماجرا چیز دیگری بود. در همان چند ساعت دریافتم با انسان‌های متمدنی روبرو هستم که زمانه را آبروی خودشان می‌دانند، و بر تداوم این رسانه اصرار دارند. افراد تحصیلکرده و آزاداندیشی که هرکدام جایگاه معتبری در جامعه‌ی هلند دارند، برای کاری که در بورد زمانه انجام می‌دهند حقوقی دریافت نمی‌کنند، و حتا سفر و هزینه‌های مربوط به کار زمانه را از حساب خودشان می‌پردازند. پس چرا چنین تصویری از آنان ترسیم شده است؟

اولین حرفم در جلسه با اعضای بورد این بود که من خود قربانی دستگاه سانسورم، و از شرف روزنامه‌نگاری و حیثیث قلم دفاع می‌کنم. برای گرفتن پست و مقام به اینجا نیامده‌ام، آمده‌ام که بر کل ماجرا شهادت بدهم، و اگر بتوانم برای تشکیل شورای سردبیری و ماندن مهدی جامی کاری انجام دهم. و خواسته‌ام این است که سردبیری زمانه از این پس شورایی و به شکل هیئت دبیران باشد. رییس بورد از این پیشنهاد استقبال کرد و گفت ما بخش تحریریه را به خودتان واگذار می‌کنیم. همچنانکه تاکنون کوچک‌ترین نظری در این مورد نداده‌ایم و دخالتی نکرده‌ایم، خواننده و شنونده زمانه باقی خواهیم ماند. اما در شرایط کنونی مدیریت‌ها در زمانه باید تفکیک شود.

من و حسین علوی (مانند بقیه‌ی اعضای زمانه) که از تمام این مشکلات تا دو هفته‌ی پیش بی‌خبر بودیم، به حرف‌های اعضای بورد گوش دادیم و از آنان خواستیم که اگر ممکن است یکبار دیگر به خاطر پادرمیانی ما به مهدی جامی فرصت بدهند که همچنان سردبیر زمانه بماند. و قرار گذاشتیم که با خودش صحبت کنیم.

آخر شب که جلسه تمام شد، به جامی تلفن زدم و به او گفتم که سردبیری از این پس شورایی خواهد شد، و تو اگر ماندگاری زمانه را می‌خواهی در جایگاه سردبیر و از درون تیم بهتر می‌توانی مشکلات را رفع کنی. به او گفتم من به خواهش تو راهی آمستردام شدم، حتا ازم خواستی به صنم دولتشاهی تلفن بزنم تا اسم مرا از زیر آن نامه تشکیل شورای صنفی بردارد که بورد حساسیت پیدا نکند. من هم به او زنگ زدم، که لزومی هم به این کار نبود، این آدم‌هایی که من در بورد دیدم بسیار دموکراتیک و منطقی برخورد می‌کنند. ما هرچه از آنان خواستیم پذیرفتند، و به ما اعتماد کردند. من به روند ماجرا بسیار خوشبینم.

بعد از حرف‌های من، حسین علوی نیز تلفنی با مهدی حرف زد و از او خواست برگردد تا با هم زمانه را سرپا و سربلند نگه داریم. جامی ابتدا قبول نمی‌کرد و بر “کریتیو دایرکتور” تأکید می‌ورزید. هم من و هم حسین علوی به او گفتیم این عنوان‌ها چه فرقی به حال ماجرا دارد؟ مهم این است که برگردی و مسیر دلخواهت را از درون سامان دهی، چون در موضع انفعالی کاری از پیش نخواهی برد. صحبت‌ها با جامی تا دو ساعت پس از نیمه شب ادامه داشت. و ما باهم حتا راجع به ترکیب شورای سردبیری هم حرف زدیم، و حرف‌های بسیار که… بماند.

آن شب خوابم نمی‌برد، داشتم به رفتار حسین علوی نسبت به مهدی جامی فکر می‌کردم. به راستی کدامیک از ما حاضریم جای خود را به دیگری واگذار کنیم؟ کدام ما چنین گذشتی از خود نشان می‌دهیم که جایگاه خود را نادیده بگیریم و برای جای خالی همکارمان اشک بریزیم و تلاش کنیم؟ کدام ما چنین انصافی در خود سراغ داریم؟ خوشحال بودم که هنوز معرفت حرفه‌ای زنده است. و شادمان خوابیدم.
بورد نیز از همکاران دعوت کرده بود که روز سه شنبه چهارم نوامبر ۲۰۰۸ جلسه‌ای با حضور همه‌ی همکاران در دفتر زمانه تشکیل شود. من و حسین علوی هم در تدارک برنامه‌ای که در پیش داشتیم (تشکیل شورای دبیران، و بازگشت مهدی جامی) نامه‌ای بدین مضمون نوشتیم و برای جامی فرستادیم:

«دوست و همکار گرامی آقای مهدی جامی

با درودهای صمیمانه، همانطور که شب گذشته تلفنی با شما در میان گذاشتیم، در گفتگویی که ما در تاریخ ۳ نوامبر ۲۰۰۸ در آمستردام با آقای بیژن مشاور مسئول هیئت مدیره و خانم فروغ نیری و آقای جهان ولیان‌پور اعضای هیئت مدیره رادیو زمانه داشتیم، قرار بر این شد که درخواست هیئت مدیره و موسسه پرس‌ناو مبنی بر پذیرش مسئولیت سردبیری رادیو در چارچوب یک شورای سردبیری، بار دیگر با شما در میان گذاشته شود. می‌دانید که این در عین حال خواست همه همکاران رادیو نیز هست.

آنچه مسلم است و خواست و اراده ما در آن دخالتی ندارد، تصمیم پرس‌ناو و هیئت مدیره رادیو مبنی بر تفکیک کامل “مسئولیت مدیریت اداری رادیو زمانه” با مسئولیت “سردبیری و ادیتوریال رادیو زمانه” است. به این معنا که چارچوب اختیارات و وظایف سردبیر و شورای سردبیری شامل خط مشی، محتوای ژورنالیستیک، چگونگی و کیفیت تولید برنامه‌ها، انتخاب و پیشنهاد همکاران رادیو و سایت خواهد بود. بدیهی است که در مسائل مربوط به بودجه و استخدام پرسنل، موسسه پرس‌ناو و مدیر رادیو با سردبیر و شورای سردبیری هماهنگی لازم را بعمل می‌آورند.

با توجه به نتایج این گفتگو و استقبال هیئت مدیره از پذیرش این مسئولیت توسط شما، ما نیز که برای کمک به حل و فصل مشکلات مربوط به مدیریت رادیو به آمستردام آمده‌ایم و حیثیت زمانه حیثیت همه ما و همکاران ماست، به سهم خود یکبار دیگر صمیمانه از شما دعوت می‌کنیم که با پذیرش مسئولیت سردبیری زمانه در چارچوب یک شورای سردبیری با ساختاری دموکراتیک (از جمله شامل یکنفر جانشین سردبیر) و بدون حق وتو، دور تازه‌ای از فعالیت خود در رادیو زمانه را آغاز کنید. چارت سازمانی و نحوه تقسیم کار در شورای سردبیری و در سایر بخش‌های رادیو و موقعیت شغلی همه همکاران زمانه، توسط موسسه پرس ناو پیشنهاد و توسط هیئت مدیره رادیو بررسی و تصویب می‌شود.

در انتظار پاسخ شما، دوستدار / حسین علوی، عباس معروفی – چهارم نوامبر ۲۰۰۸»

ساعت پنج عصر سه شنبه چهارم نوامبر ۲۰۰۸ با اعضای بورد جلسه داشتیم که بتوانیم با کمک همدیگر مراحل قانونی و دموکراتیک پیشنهادمان را عملی کنیم. در این فاصله چند بار به جامی تلفن زدم که نامه‌ی ما را بخواند و کتباً جواب بدهد. او گفت که با وکیلش قرار داشته و قول‌های کارسازی از او گرفته، حالا هم مهمان محترمی دارد، سرش شلوغ است و…

ضمناً قرار بود که زوران یوگانویچ ، مدیر موقت مالی و اداری زمانه، ساعت هفت به ما بپیوندد تا همگی با هم تصمیم تجدید نظر بورد و پرس‌ناو (بازگشت جامی) را عملی کرده و در جلسه به همکاران زمانه (ساعت هشت و نیم همان شب) اعلام کنیم، و جلسه بعدی را با خود جامی برگزار نماییم.

سر انجام پس از تلفن‌های مکرر من، مهدی جامی تصمیمم آخرش را گرفت، و پاسخ نهایی را با عنوان‌های پادگانی داد: «من سرهنگم، ستوان نمی‌شوم، برادر!» و زد زیر قولش. جواب نامه‌ی ما را نیز چنین نگاشت:

«دوستان عزیزم، علوی عزیز، معروفی عزیز

آنچه شب گذشته صحبت کردیم این است که اگر بورد با مسئولیت من به عنوان مدیر طرح و برنامه‌ریزی یا Creative Director که شرح آن در پیوست است موافق باشد برای مذاکره آماده هستم وگرنه متأسفانه برای من امکان همکاری وجود ندارد. هر نوع جزئیات طرح هم باید توسط رادیو زمانه تهیه شود و به بورد و پرس نو داده شود نه بر عکس

با سپاس / مهدی»

دیگر وقتی نمانده بود. نیم ساعت دیگر جلسه با همکاران زمانه آغاز می‌شد و ما در این تغییر عقیده‌ی جامی حیران مانده بودیم. مگر می‌شود یک آدم از دیشب تا امشب صدوهشتاد درجه تغییر عقیده بدهد؟ مگر می‌شود یک آدم به همین راحتی دیگران را خرج خودش کند، و بعد طلبکار هم باشد؟
به طرف رادیو حرکت کردیم. جلسه اعضای بورد با اعضای زمانه تشکیل شد. مرا به عنوان رییس جلسه انتخاب کردند، و من ماجرا را برای همکاران شرح دادم. آنجا نیز تکرار کردم که من از شرف قلم دفاع می‌کنم. همه‌ی عمرم سعی کرده‌ام مرعوب هیچ فرد و مقامی نباشم، دروغ را افشا کنم، و اگر نقشی در جایی داشتم جانب حق را بگیرم. و در پایان سخنانم به همکاران و نیز به اعضای بورد پیشنهاد دادم که بر سر بقیه‌ی قرارمان بمانیم: در حال حاضر شورای سردبیری را تشکیل دهیم، و حسین علوی را موقتاً به عنوان سرپرست شورای دبیران بپذیریم.

جلسه با شرح همین ماجراها که خواندید، از سوی چند نفر به آشوب کشیده شد. هرچه تلاش می‌کردیم که فضا را به آرامش برگردانیم موفق نمی‌شدیم، عاشقان مهدی فریاد می‌زدند: «زمانه یعنی جامی، جامی یعنی زمانه.»

فضای جلسه نشان می‌داد بر اثر کار مداوم و عدم برگزاری چنین جلساتی، بسیاری از افراد حرف‌های مانده در سینه بسیار دارند، و می‌خواهند همه را همان شب بگویند، حال به هر قیمتی. سعی کردم در همان جلسه بگویم: زمانه یعنی تک تک آدم‌ها و نویسنده‌هاش، زمانه یعنی شب‌بیداری‌های بسیاری در این‌سو و آن‌سوی جهان، یعنی صدای خاموش‌شده‌ی روزنامه‌نگاران و نویسندگان. برای من که بخشی از عمرم به‌خاطر نوشتن و انتشار زیر بازجویی و فشار گذشته، مجله‌ام و کشورم را از دست داده‌ام، زمانه صدای خاموش‌شده‌ و چهره‌ی سرکوب‌شده‌ی ما تبعیدیان در وطن و دور از وطن است. زمانه حیثیت جمعی همه‌ی ماست.

با اینکه صدای همه‌ی حضار و فضای جلسه با یکی دو موبایل به سمع مهدی جامی می‌رسید، و با اینکه او می‌توانست به دوستانش اعلام کند حرف‌های معروفی خارج از همفکری‌هامان نیست، پشت نقاب خاموشی سنگر گرفت تا عاشقانش فضا را به دو دسته‌ی اولیا و اشقیا تقسیم کنند.

می‌گفتند که بورد معروفی را آورده تا بر سر مهدی بکوبد. و مهدی می‌دانست ما به خواهش خودش آمده‌ایم تا اعتبارمان را خرج او کنیم. مهدی می‌دانست ما اعضای بورد را تا آن روز نمی‌شناختیم. مهدی می‌توانست بگوید به دلیلی که برای خودم اهمیت دارد، حالا نظرم عوض شده، زده‌ام زیر حرفم، یا به قول خود وفا نکرده‌ام، و یا وکیلم به من گفته چنین موضعی انتخاب کنم. مهدی می‌دانست که فقط در صورت تفکیک مدیریت می‌تواند بماند، می‌دانست که اگر فضا به آشوب کشیده شود، زمانه از سوی پرس‌ناو تعطیل، و یا تبدیل به یک رادیو محلی می‌شود. مهدی می‌دانست پارلمان هلند تریبون و بودجه‌ای اختصاص داده تا ما در آن فضا مشق دموکراسی کنیم، و کسر صندوق و سوء مدیریت را برنمی‌تابد، پس می‌توانست به این اعتراف کند که چنین امکاناتی ارث پدری و پول نفت‌مان نیست، یک لطف آزادیخواهانه است. بنابراین می‌توانست جلو جو مسموم و طلبکار را بگیرد و انسان‌های آزاده را سرهنگ ملقب نکند. اگر خودش می‌خواهد سرهنگ باشد و ستوان نباشد، دیگران را به کلمات پادگانی نیالاید. مهدی می‌دانست که بخشیدن (مثل نقل و نبات) لقب سردبیری به این و آن فقط با مدیریت خودش میسر است، وگرنه هر نشریه‌ی کلاسیک یا مدرنی در جهان یک سردبیر دارد، و چند دبیر که در ازای کارشان قرارداد و حقوق دریافت می‌کنند. و آخر اینکه او روزنامه‌نگار مدرن و قابلی است، ادیب و فاضل است، اما در یک اشتباه تاکتیکی و اداری جایگاهش را در زمانه از دست داده، و حالا در این موقعیت تقلا می‌کند خود را قربانی آزادی بیان بخواند، و یا علیه دوستان سابقش جو بسازد، که منصفانه نیست.

واقعیت را باید پذیرفت. من، عباس معروفی، عضو کانون نویسندگان ایران، و از اعضای تدوین متن “ما نویسنده‌ایم”، عضو انجمن بین‌المللی پن، با سی و سه سال نوشتن و معلمی و انتشار، به عنوان یک عضو زمانه که از آغاز تا کنون به طور مرتب (بدون مرخصی و تعطیلی) برای زمانه برنامه‌ی ادبی و آموزشی تهیه کرده‌ام، بار دیگر به دوستان زمانه اعلام می‌کنم: تمامی جوسازی‌ها و افتراها در جامعه‌ی منطقی و آزاد اروپا متأسفانه علیه روشنفکران خودمان تمام می‌شود. آنها به این کار می‌گویند ناسپاسی. اگر امکاناتی در اختیار ما گذاشته‌اند که آزادانه کار و تلاش کنیم، اما بلد نباشیم درست مدیریت کنیم و آنگاه آنان امکانات باقیمانده را به فرد دیگری از همان تحریریه بسپارند که کار به تعطیلی کشیده نشود، دیکتاتور و سرهنگ و دشمن آزادی‌ نیستند.

من آنچه دیده‌ام و دریافته‌ام می‌نویسم، نه در بند مقامی بوده‌ام، نه چیزی به دست می‌آورم، و نه کسی می‌تواند مرا از همین جای کوچکی که دارم بجنباند. یک نویسنده آزاد هستم که چند برنامه‌ی ادبی تولید می‌کنم، و تریبون زمانه را یک تریبون ملی و آزاد می‌دانم. و با قدردانی از میزبان‌مان که دخالتی در خط فکری و ادیتوریال ما ندارد، تلاش می‌کنم منشور کانون نویسندگان و منشور حقوق بشر در رسانه‌ی ما رعایت شود، و هرگاه چیزی خلاف آن ببینم مسلماً قلم به نقد و اعتراض خواهم گشود.

زمانه فرزند همه‌ی ماست. مهدی جامی بارها به من گفته است: «دشمن زمانه، دشمن من است.» قطاری است که مدتی رانندگی‌اش به عهده‌ی او بوده، از این پس به عهده‌ی حسین علوی است. ماشین شخصی نیست که با آن گاز و ویراژ بدهیم، یا هروقت خواب‌مان گرفت بزنیم بغل. آنهمه مسافر چشم‌براه، خواستار آرامش و تعادل و ادامه‌ی راه‌اند.

من شاهدم که مهدی جامی در تمام این مدت به اندازه پنج آدم توانا تلاش کرده است، و نیز شاهدم که به خاطر پادرمیانی ما، اعضای بورد حاضر شدند یکبار دیگر فرصت سردبیری زمانه را در اختیار او بگذارند، اما او به هر دلیلی نپذیرفت، و براش هم مهم نبود که ما آن وسط چه بلایی سرمان می‌آید. چنان محو تلألو زمانه بود که بسیار چیزها را ندید.

روز چهارشنبه پنجم نوامبر ۲۰۰۸ من و حسین علوی به سمت برلین حرکت کردیم، اما در میانه‌ی راه بیژن مشاور، رییس بورد زمانه از ما خواست که به دفتر مرکزی رادیو باز گردیم. آن شب باز هم در جلسه‌ای به گفتگو نشستیم. در چنین شرایطی بود که حسین علوی بار دیگر برابر پیشنهاد مسئولیت سردبیری موقت رادیو قرار گرفت. و تنها شرط او برای پذیرش مسئولیت؛ ادامه‌ی کار و حفظ موقعیت شغلی همه همکاران، ایجاد قرارداد حرفه‌ای با همکاران، و تشکیل دو شورای سردبیری و صنفی بود.

این برای من یعنی ارزش، یعنی اینکه این سفر با تمام سختی‌ها و توهین‌هاش دستاوردهایی داشت که تمام عمر براش جنگیده‌ام: آزادی بیان، رنگارنگی افکار، حفظ موقعیت شغلی بچه‌های زمانه، ایجاد شوراهای کاری، درخواست قرارداد حرفه‌ای – و نه حرفی – برای همکاران، فضای نقدپذیر و… امید

مهدی جامی: وقتی دامن لنین پوشیده باشی

وقتی شنیدم عباس معروفی در باره ۴۸ ساعتی که در آمستردام بود مطلبی نوشته است و در آن مسائلی را مطرح کرده که به اصطلاح افشاگری تلقی شده بر او تاسف خوردم. به خود او هم پس از یادداشت آخرش که در قالب بخشی از رمان تماما مخصوص ارائه کرده بود و در آن نهایتا پایان رفاقت اش را به سبک و زبان خودش اعلام کرده بود نوشته بودم که در باره رفاقتی که داشتیم یا نداشتیم در محضر عام سخنی نخواهم گفت. همه چیز برای گفتن نیست. و در باره چیزهایی در زندگی و رفاقت سکوت بهترین و ستوده ترین است. چیزهایی هست بین دو رفیق که تنها آنها می دانند و باید هم بین آنها بماند. رفاقت پایه اش بر اعتماد است. اگر اعتماد را سست کردیم دیگر رفیقی باقی نمی ماند. و جهان بی رفیق جهانی که در آن شادی توان کرد نخواهد بود. امروز هم بر سر همان قرار خود هستم. فکر می کنم در عصر وب به اندازه کافی نظر در باره مطلب او منتشر خواهد شد که من بی نیاز شوم از گفتن. و باری گفتن را این روزها تنها به ناگزیر بر می گزینم. ناگزیری من هم از آن است که می اندیشم شاید که در ذهن مخاطب ناراستی به جای راست بنشیند یا طعن زنند که لابد حرفی نداشت یا در این مورد اخیر برهان قاطع عباسی آمد و همه جدلها را شست و برد. بعضی دوستان توصیه می کنند ننویسم و عرصه را برای میانداران تازه رسیده بگذارم و بعضی می خواهند که بنویسم مبادا دغلها و دروغها انبوه شود. با اعتذار از دوستان نازنینی که سکوت مرا می پسندند و به دعوت دوستانی که نگران اند، ناچار چند کلمه ای را که گفتن اش دربایست است بازمی گویم. بیش از آن نیز سخن هست اما گفتن آن روا نیست.

نخست آنکه عباس معروفی و حسین علوی چنانکه خود می گویند به دعوت بورد آمدند و نه به دعوت من. من اگر می خواستم کسی میانه دار شود کسان دیگری را بر می گزیدم که دست کم اطلاعات کافی داشته باشند و آندو نداشتند و بر این نکته نوشته خود معروفی هم گواه است. اما نکته آموزنده این است که اعضای بورد در جلسه آخر خود با اهالی زمانه در حضور خود معروفی و علوی گفتند که آنها این دو بزرگوار را دعوت نکرده بوده اند. پس نه من دعوتشان کرده بودم و نه بورد. البته علوی زنگ زد پیشتر که بیاید یا نه. من گفتم که اختیار با خود اوست و به هر حال من آدمی هستم که از گفتگو استقبال می کنم. عباس هم گفته بود که می آید تا به قول خودش مراقب علوی باشد نکند گرایش های سیاسی او بر نتیجه کار موثر افتد. اما در راه هر چه گذشته بود نظر معروفی را تغییر داده بود. شب که با من صحبت کرد تماما هواخواه علوی بود.

دوم ایشان اگر به دعوت من آمده بودند دست کم لازم بود نشستی هم با من می داشتند و رو در رو حرف شان را می زدند و حرف مرا هم می شنیدند. میانجی فقط یکطرفه به قاضی نمی رود تا مثل رفیق معروفی راضی برگردد. آنها بعد از جلسه شان با بورد تلفن کردند. من هم در حالی که در خانه مهمان داشتم با آنها سرپایی حرف زدم. و تمام. فردا نامه ای نوشته بودند و اصرار داشتتند که بخوانم و تایید کنم. خواندم و دیدم حرفهای خودشان را به دهان من گذاشته اند و مانند ابوموسی اشعری مرا مسلوب الید و الاختیار ساخته اند. در دو خط نوشتم که آنچه دیشب صحبت شد چه بود و نخواستم به رعایت رفاقت و وساطتی که کرده بودند به رویشان بیاورم که این که نوشته اید آنچه گفتیم نبود. فکر کردم خردمند را اشارتی کفایت است. بعد شنیدم و خواندید که گفتند مهدی از حرف اش برگشت! من قبلا به یادداشتی که آقای علوی در شبکه ایمیل سازمانی به همکاران نوشت و همین را گفته بود اعتراض کرده بودم. جواب کوتاهی نوشتم و خواستم تا به همه گیرندگان آن یادداشت نظر مرا هم بفرستد و تاکید کردم که من از وقتی پاسخ بورد را رسما داده ام هرگز از نظر خود برنگشته ام. لابد معروفی آن جواب و اعتراض را ندیده یا دیده و فکر کرده باز هم بر همان حرف بی پایه خود اصرار کند. لابد سودی در آن هست.

سوم مضمون سخن معروفی در تلفنی که شبانه همراه علوی به من کرد این بود: بیا من و تو و علوی می شویم شورای سردبیری! – مدل دموکراسی خلقی حزبی. من که این درخواست را ناوارد و حتی فرصت طلبانه می دیدم آن را محترمانه رد کردم و گفتم زمانه تیمی از سردبیران دارد (یعنی: یک سردبیر هفته و یک جانشین و یک سردبیر آخر هفته برای سایت و یک سردبیر و یک جانشین و یک سردبیر خبر برای رادیو) و اگر قرار باشد شورایی تشکیل شود ضروری است که دست کم یک نفر از سردبیران رادیو در شورا باشد و یک نفر از سردبیران سایت و یکی از شما دو نفر (معروفی/علوی) هم می توانید به عنوان معتمد بورد در شورا باشید. من نقشی در شورا نخواهم پذیرفت. زمانه را همانطور که تاکنون اداره کرده ام اداره می کنم و صرفا نقش نظارتی و برنامه ریزی و هماهنگی خواهم داشت. نهایتا قرار شد برای اینکه هر دو بزرگوار در تیم قرار بگیرند تعداد اعضای شورا بیشتر شود. با او گفتم که این نظر من مشورتی است و چه شورایی با این ترکیب تشکیل شود یا نشود مساله من از آن جدا ست. این موضوع هرگز در گفتگوهای آقایان با بورد و در جلسه آخرین با اهالی زمانه مطرح نشد و چنانکه می بینید در افشاگری معروفی هم کمترین اشاره ای به آن نیست. اگر نقش میانجی این است که بیاید حرف خود را بزند یا حرف یک طرف را بزند بهتر است میانجیگری را فراموش کند. راست بگوید که امده ام جانب خود را پاس بدارم بی منتی بر سر من. آنچه این دو تن پیشنهاد کرده بودند از پیشنهاد بورد هم سختگیرانه تر بود و تمهیدات تازه ای لابد به ابتکار میانجیگران یا به اصرار بورد در آن تعبیه شده بود. اما نکته پارادوکسکال این است که آن دموکراسی شورایی-خلقی گویا فقط راه حلی برای مهار مهدی جامی بود یا ورود بی سر و صدای این رفقا به عرصه مدیریت و بعد از آن دیگر فراموش شد. سردبیر منصوب بورد اکنون دارد به تنهایی و بدون شورا کار می کند و از همه گونه حق وتو هم – که بر اساس پیشنهاد منتشر شده شان قرار بود من نداشته باشم- برخوردار است و چندین بار هم در روزهای اخیر از آن استفاده کرده است. آن وقت می گویند من حرف ام را گردانده ام.

چهارم ایشان مطالبی را از اعضای بورد نقل کرده است که من نمی دانم تا چه حد می توان به صحت آنها اطمینان داشت و ترجیح می دهم در مسائل بورد صرفا به گفته ها و نوشته های خود بورد جواب دهم نه کسانی که از آنها نقل می کنند. ولی اگر اعتبار این منقولات در حد اعتبار مطالبی باشد که در بالا آوردم به نظرم بهتر است اعتبار نوشته معروفی را در حد شنیده هایی که درست نقل نشده بدانیم. برای نمونه، بورد هرگز جلسه ای با من نداشته است که من آن را ترک کرده باشم. هرگز هم در باره تجدید ساختار با من جلسه ای نبوده و گذاشته نشده است. تنها یکبار برای ابلاغ تصمیم بورد حدود ۹۰ دقیقه در کافه ای با رئیس بورد و رئیس پرس نو جلسه داشته ایم و همین و تمام. من اعضای بورد را در هیچ جلسه ای پس از ماه اوت ۲۰۰۸ ندیده ام. هرگاه آنها در باره ادعاهای آقای معروفی مطلبی نوشتند یا آنها را تایید کردند و یا گفتند که ایشان سخنگوی بورد شده است آنگاه پاسخ مقتضی خواهم داد. در باره نقل قولهایی که از من هم آورده عمدتا سخن را از موضع خود جابجا کرده است. و این چیزی نیست جز تحریف. اگر بخواهم خیلی خوش بینانه نگاه کنم باید بگویم معروفی اصلا گزارشگر خوب و صادق و دقیقی نیست. داستان می نویسد ولی برای نوشتن تاریخ استعدادی ندارد.

معروفی فکر می کند من در خطایی تاکتیکی کارم را از دست داده ام. چه دید تنگی! انگار زمانه برای من صرفا از بابت کار-و-معیشت مطرح بود. گیرم چنین باشد. من به خود جفا کرده ام. اما چه می گویند در برابر خطای استراتژیکی که بورد و رفقا مرتکب شده اند؟ یعنی بازی با هستی و حیثیت زمانه؟ جفا به دهها هزار مخاطب که امید داشتند زمانه رسانه ای دیگر باشد و به دام روشهای کهنه و صدبار آزمون شده نیفتد. تیشه بر ریشه درخت جوانی که تازه داشت از میوه هاش مردم و باغبانهاش را متعجب و سرخوش می ساخت. من فرضا در تاریخ شخصی خود خطایی ثبت می کنم اما ایشان چه می کنند با خطایی که در تاریخ رسانه فارسی از آنها ثبت می شود؟

پنجم معروفی که میزان استنباط اش از بودجه و مسائل مالی به اندازه میزان آگاهی اش از دلیل وجود تیمی از سردبیران در زمانه است – که آن را در یادداشت اش تمسخر کرده است – در گزاره ای که می تواند دو معنا داشته باشد می گوید که من فلان قدر کسری صندوق داشته ام و زمانه بی پول مانده است و نمی تواند حقوق به کسی بدهد. بدا به حال آقای معروفی که کارش را به این ترتیب از دست خواهد داد. اما اگر زمانه کارش را با ایشان یا بدون ایشان ادامه داد خوب است ایشان از خودش بپرسد چطور شد که زمانه پول نداشت به کارکنانش بدهد و باز هم ادامه پیدا کرد. و اگر جامی بنا به اصرار ایشان سردبیر بلااختیار هم می شد مشکل زمانه در بی پولی ادعایی حل می شد؟ و آیا راه حلهای دیگری بسیار ساده تر که تنش زا هم نبود مطرح نشده بود؟ ایشان که دیرتر از همه آمده و زودتر از همه می خواهد اعلام نتیجه کند یقین دارد که همه اطلاعات لازم را برای رسیدن به درک درستی از واقعه در اختیار دارد؟ آیا نویسنده متعهد بودن فقط به ادعا ست و نباید فردی که قلم می زند برای رعایت حرمت قلم مراقبت و احتیاط کند و با آبروی بیگانگان که سهل است با آبروی دوستان سابق شده اش بازی نکند؟ آیا قلم را به سوی قدرت حاکم شده گرداندن هنر است و مردانگی و شجاعت است؟ از ستایش او از علوی در می گذرم زیرا که همه می دانند او تا روز قبل چه ژاژخایی ها در باره این مرد می کرد. اما ستایش از بورد به عنوان مردمانی دموکرات چه معنا دارد؟ دهها روزنامه نگار که بیشتر از معروفی بر گردن زمانه حق دارند به رفتار اقتدارگرا و غیردموکرات بورد اعتراض کرده اند و حال رفیق معروفی از دموکرات منشی آنها حرف می زند؟ بهتر نبود دست کم به رعایت حقوق نادیده گرفته شده روزنامه نگاران معترض زمانه اندکی جانب احتیاط را رعایت می کرد؟ اینکه روشنفکری مانند معروفی ظرف ۲۴ ساعت نظرش را چنان عوض کند که از این سر طیف به سر دیگرش پرتاب شود اگر نشانه بی مرامی و بی پرنسیپی و یا به قول آل احمد هرهری مذهب بودن نباشد دست کم نشانه بی ثباتی ویرانگری در رای و نظر است که از هر زاویه که بنگریم برای کسی که ادعای روشنفکری و نویسندگی و سردبیری و چه و چه دارد مایه سربلندی و علامت دانایی و آهستگی و خردمندی و کاردانی نیست. بالاخره فرقی باید میان معروفی و امثال او با کسانی که صبح زنده باد فلانی می گویند و شب مرده باد همان فلانی، وجود داشته باشد. در حال حاضر او تنها یک مفتری است که بسختی قادر خواهد بود جملاتی را که شتابزده و دست و پا شکسته نقل کرده است مستند سازد و از آن دفاع کند. این البته کمترین پیامد برای کسانی است که بار سخن دیگران را بر دوش می کشند. حرف آنها را می زنند بدون اینکه صاحب سخن در صحت و سقم آنچه گفته شده مسئولیت بپذیرد.

معروفی و رفقا نتوانستند در جلسه آخرین بورد با همکاران زمانه شورای مطلوب خود را به جمع زمانه تحمیل کنند. نهایتا رئیس بورد – چنانکه در مشروح ضبطشده مذاکرات آن شب هست – بدرستی گفت که اصلا بحث انتخاب سردبیر کار بورد نیست من جلسه را ترک می کنم و شما خودتان کسی را انتخاب کنید و به ما خبر دهید. اکثریت تیم ادیتوریال زمانه – در واقع منهای علوی- نیمه شب تشکیل جلسه داد و معصومه ناصری را به عنوان سردبیر ارشد برگزید و نزدیک صبح هم ایمیل انتخاب او را به مدیریت جدید و بورد فرستاد تا بهانه ای نمانده باشد. اما بورد در رفتاری کاملا ضددموکراتیک این انتخاب را نادیده گرفت و همان نظر خود را – بر خلاف اظهارنظر شب گذشته رئیس بورد- نهایتا اعمال کرد. معروفی و علوی را چنانکه خود می گویند از نیمه راه برلین برگرداند تا به علوی حکم دهد. اکنون این بورد از دید رفیق ما شایسته دموکرات منشی است و ما شده ایم پادگانی.

معروفی که در ظرف ۲۴ ساعت یک دوره فشرده مشکلات مدیریت جامی را از اعضای محترم و به قول او دموکرات منش بورد آموخته است چنان بی محابا وارد قضاوت می شود که آدم انگشت به دهان می ماند. در واقع او هر چه داشته و نداشته در همین یادداشت انتحاری اش در زمانه آورده است. معروفی در این یادداشت از نظر روش و منش و بینش در اندازه یک بمبگذار انتحاری است. برایش منفجر کردن مهم است. اینکه چند روزی تیتر یک بشود. اما اینکه چند نفر بی گناه لت و پار می شوند و اینکه اصلا راه دیگری غیر از منفجر کردن خود و دیگران هم وجود دارد برایش یک لحظه هم مطرح نمی شود. او آنقدر به آنچه شنیده باور دارد که حاضر است به قول خودش همچون صلیب آن را با خود ببرد و خود را با طناب حرفهایش بیاویزد. . نمی داند که این صلیبی از دروغ است و آن طناب لاف است و عصر این بازی ها و رفتارها گذشته است. او در همان دهه ۴۰ و ۵۰ منجمد شده است. به زبانی کهنه حرف می زند و اگر واقعا از سر باور نوشته باشد باورهایش ساده انگارانه و ستیزه جویانه است و در بن خود چیزی نیست جز توجیه و ستایش قدرت. روشی اشعری گونه برای گرداندن قبله به سوی هر که حاکم شد.

ششم البته آنچه معروفی نوشته و زمانه منتشر کرده پرونده حقوقی مدیریت کنونی زمانه و تخلفات آن را از مبانی اداری و قانونی سنگین تر خواهد کرد. از جمله اینکه معروفی و سردبیر وقت زمانه حق نداشته اند ایمیل های رد و بدل شده را برای عموم منتشر کنند و اتهاماتی را یکطرفه مطرح سازند. ضمن آنکه متن ایمیل ها نیز باید مطابقت شود تا هرگونه افزایش و کاهش از آن معلوم شود. این موضوع هم خلاف قانون است و هم خلاف مقررات داخلی زمانه که بورد اخیرا وضع کرده است و انتشار مطالب در این زمینه را به دو نفر از اعضای بورد محدود ساخته. این مقررات از نظر من بی اعتبار است ولی از نظر معروفی که به آن بورد اقتدا کرده باید معتبر باشد. یادآوری می کنم که بورد و مدیریت موقت با چه عتاب و خطابی خواستار حذف جواب من به بیانیه بورد و نیز یادداشت ساده و خبری معصومه ناصری شدند که نوشته بود بورد مهدی را معلق کرد – نمونه های آشکاری از سانسور که تنها توجیه کننده اش باز رفیق ما در جلسه آخرین بود؛ و حال سردبیران منصوب بورد یادداشتی حاوی اتهامات و افشاگری ها و ایمیلهای سازمانی منتشر می کنند. اینکه یک روز بعد وقتی همه آن را خواندند آن را از زمانه بردارند و به وبلاگ معروفی منتقل کنند چیزی از ماجرا را تغییر نمی دهد.

اما من برای اوراق سازی حرفهای نامستند معروفی که گویا هر چه تیر داشته در چله کمان نهاده تا یکباره پرتاب کند و در چشم به هم زدنی مرا بی اعتبار سازد باید چند برابر آن حرف بزنم و فکت و سند بیاورم که متاسفانه (از این جهت که نمی توانم از خود دفاع کنم) و یا خوشبختانه (چون از چالش با مدعیان میاندارشده خلاص می شوم) امکان آن را نه قانون به من می دهد و نه اخلاق (چون برای من هدف وسیله را توجیه نمی کند. یادآور می شوم گفته منسوب به لنین را که دوستان فرمودند و به من توصیه کردند اما نهایتا خود عمل کردند: «دامن هم شده باشد بپوش تا کارت را پیش ببری.»). به آنها هم گفتم که من آدم سیاسی نیستم و روزنامه نگارم. آنچه می توانسته ام برای اعتبار بخشیدن به زمانه کرده ام و رسانه ای موفق را تحویل می دهم که در ماه آخر کار من و تیم من از مرز ۶ میلیون صفحه خوانده شده در ماه گذشته است. هدف دیگری نداشته ام و ندارم که برای پیشبرد آن استفاده از هر وسیله و روشی را برای خود توجیه کنم. بعلاوه، مدیر زمانه بوده ام و در چارچوب اصولی کار و زندگی کرده ام و می کنم که به من اجازه نمی دهد برای پیروز بیرون آمدن از چالش با این و آن مدعی از زمانه خرج کنم یا پرونده کار و مرام این و آن را با عموم مطرح سازم. بنابرین معروفی و رفقا می توانند تا مدتی دیگر هم هر چه خواستند بنویسند و منتشر کنند. من البته با حفظ تمام رعایت ها از پس آنها بر می آیم اما اطمینان داشته باشند که این کار سودی برای آنها به دست نخواهد کرد چنانکه واقعیت تلخ یک ماهه گذشته در زمانه را نیز عوض نمی کند.

هفتم نهایتا خوب است به مدیران و سردبیران جدید نکته ای را تذکر دهم شاید در نجات زمانه اگر واقعا به آن می اندیشند پیش از آنکه دیر شود موثر افتد. لیدرشیپ یا رهبری سازمان یعنی خلق یک چشم انداز و برانگیختن همدلی اعضای سازمان و شبکه همکاران برای رسیدن به آن با خط مشی و سیاست کاری معین. این کار مستلزم سازگاری و غمخواری و حفظ اصول و ایجاد همبستگی سازمانی و مراقبت و نقد دایمی و خلاق است. آنچه این دوستان کرده اند و می کنند از هم پاشیدن همبستگی و خط مشی و چشم انداز زمانه است و گرم کردن بازار اتهام و دشمن تراشی و بالا بردن تنش و تفرقه و حیف و میل سرمایه های انسانی سازمان. اگر اینان واقعا می خواهند به نتیجه ای برسند باید سیاست شان را تغییر دهند. اگر نه آنچه محتوم است تغییر یافتن قهری چشم اندازی است که تا امروز زمانه با آن شناخته می شده است. این همان خطای مهلک در استراتژی است که هنوز هم نشانه ای از تصحیح و تجدیدنظر در آن دیده نمی شود. زیرا تغییر چشم انداز زمانه یعنی تغییر همه چیز آن. درست همان چیزی که بورد مدعی بود هدف اش نیست و همه تلاش من و تیم فکری زمانه آن بود که بگوید از راهی که می روید به تخریب مشی زمانه می رسید. این خطای مهلک گذشته از پیامدهای رسانه ای و ارتباطاتی، پیامدهای حقوقی حادی خواهد داشت زیرا به معنای تخریب سرمایه گذاری بزرگ مالی و انسانی در زمانه است. اینکه این تخریب عمدی و با برنامه بوده باشد یا صرفا ناشی از سهل انگاری و عدم شناخت و محاسبه نکردن ریسک تصمیم ها تغییری در مسئولیت آنها نمی دهد.



۱۷ نظر برای معروفی! خودت را چند می‌فروشی؟ نوشته شده است.

  1. علی

    دوست عزیز برای اینکه خوانندگان ( البته آنهاییکه نمی دانند) عباس معروفی را بشناسند کافی است که شما برنامه سالگرد زمانه ر ا که عباس معرفی در برلین و در مغازه خودش با حضور جامی اجرا کرد، دوباره پخش کنید. چاپلوسی های عباس معروفی برای جامی در حضور خودش تهوع آور بود. به نوعی که من ندیده جامی را در ذعنم متهم کردم که آدم خوبی نیست که اجازه می دهد در حضورش چاپلوسی کنند. معلوم است جامی ناندانی او بود حالا دیگر نیست.

  2. علی

    مهدیار عزیز مرا شناسایی کردی چه فایده معروفی را بشناسان!

  3. یکی همین دور و بر

    برادر من
    دلم می‌خواست که می‌شد حقایق را بیان کنیم. اما کوتاه سخن این‌که آواز بعضی دهل‌ها شنیدن از دور خوش است
    واقعاً این جریانات موجب شده که قدر جامی را بدانم و «قد» بعضی‌ها را

  4. برادری

    آلمانی ها یه ضرب المثل دارند و که می گویند:
    die, die Dreckarbeiten verrichten
    ترجمه فارسی اش می شود چیزی مثل: “آنانی که کارهای کثیف را به عهده می گیرند”. حالا در این دعوا و ماجرای زمانه، “کار کثیف” را عباس معروفی عهده دار شده است. هر کسی را در این جهان سهمی است…

  5. عباس معروفی

    سوشیانت عزیز
    این را ننوشتم حرفت را پس بگیری.
    نوشتم که بگویم اینها بخشی از تاریخ مطبوعات وطن من است. حتا نظرهای شما.
    من هر چه در عمرم نوشته ام برای دلم نوشته ام. و پای همه اش خواهم ایستاد. در زمانه هم قرار نیست من نقشی ایفا کنم. همان مقدار کاری هم که انجام می دادم از سرم زیاد است. مطلب را هم بردم به خانه ی خودم، چون جاش آنجا نبود.
    —–
    عباس معروفی سابقاً دوست‌داشتنی و عزیز! مگر قرار بود که شما بنویسی و من حرف‌ام را پس بگیرم؟ این چه غرور و تبختری ست که در جان آدم‌های شناس این مملکت افتاده که فکر می‌کنند همه ذوب شده‌ی ایشانند؟ الحمدلله که عقل و شعور هست و حتی مستندات جلسات موجود و قطعاً اگر به این اعتقاد که گفتی تاریخ مطبوعات می‌سازی باشی، چیزی جز برگی از دروغ و تهمت و افترا به تاریخ این مملکت که همه‌اش را امثال چون شمایی نوشت‌اند و می‌بینی که پر است از همین مدح و ثناهای بی‌پایه و اساس از یکی یا جایی، اضافه نکردی. قصد هم نکردم مثل شما تاریخ بسازم و گرنه آن قدر مستندات قابل عرضه‌ی درست و غیر جعلی هست که نوشته‌ی شما خود به خود نه از بلاگ زمانه که از خاطرات همه‌ی دیگران هم حذف شود.
    سوشیانت

  6. سروش

    فکر نمی کنید اندکی شرم آور باشد این گونه اندیشیدن در باره‌ی دیگران؟ و گذاشتن چنان عنوانی برای نوشته‌تان؟

    این که حالا یکی هم پیدا شده و بر خلاف نظر شما نظری دارد، نمی شاید که تا این حد تند بروید و چنین بی ادبانه گستاخی کنید. این روا نیست. دست کم می‌توانستی تو هم بشینی و دلیل های ات را بدون هیچ بی ادبی و بی نزاکتی و واژه های رکیک بگویی. کی می گفت نگو؟

    معروفی که چنان کرد و تو چنین‌اش نامیدی. چرا دست کم خودت تا آن حد که معروفی کرد نمی کنی؟
    —–
    اولاً مگر عباس معروفی در لفافه بدتر از آن نکرد که می‌گویید؟ فقط هنر کرد و در استعاره همان کرد که خواندید. کمی به شعور خود مراجعه کنید دوست عزیز. توهین‌آمیزتر این‌که می‌گوید: برای تاریخ می‌نویسم. به‌نظر من لجن پراکنی آن هم در ازای چند یورو بیش‌تر اصلاً شغل شریفی نیست. ثانیاً ایشان مگر به دلایل بقیه از جمله کسانی که در جلسات کذایی حضور داشتند جواب داد که من بخواهم وقت شریف را به پاک‌کردن دروغ‌های شاخ‌دار ایشان بگذارم؟
    سوشیانت

  7. یکی از همین مطبوعات خوانده‌ها

    آقای معروفی،
    این جواب دادن‌های شما عذر بدتر از گناه است. پاش ایستاده‌ام یعنی خوب کاری کردم. آدم عاقل وقتی اشتباه می‌کند آن هم به این فضاحت، با فروتنی می‌آید می‌گوید: «تند رفتم. عصبانی شدم. عاطفی بود قضیه. من شتابزده حرف زدم.» نه این‌که قضیه را خراب‌تر از قبل کند و شعر وسط‌اش بسراید و صلیب و این‌ حرف‌ها را بکشد وسط. مرد باش و به خطای‌ات اعتراف مردانه کن. این‌جوری بیشتر و بهتر در تاریخ مطبوعات ایران و با نامی نیکوتر خواهی ماند.

  8. اشکان مبشر

    معروفی یادش رفت بنویسد علت بخشی از آن کسری بودجه خود جناب اش بوده، مثلا خرج یک ماه آقا شده بود ۵۰۰۰ یورو. شرم دارد که امروز بنویسی: «من اگر خانه ای داشتم، می فروختم تا جامی به کارش برسد» و فردا بنویسی: «واژگان اش پادگانی است». دست اش دیگر رو شده برای همه. اما این وسط آقای جامی هم یک انتقاد به خود علنی به ما مخاطبین رادیو بدهکار است: به معروفی این قدر بال و پر داده بود که برای پاسخ به کامنت ها هم یک برنامه درست می کرد و بابت اش پول می گرفت.

  9. محسن

    بدون شک برای تملق ،چابلوسی وخودفروشی هیچ خریداری بهترازجمهوری اسلامی وجودنداردومعروفی اگرچنین بودوضعش بااکنون فرق میکرد.من نیز ازرفتن جامی بسیار متاسف شدم واحساس شکست میکنم امابهترنیست ماکمی خویشتنداربوده واینقدراحساساتی عمل نکنیم؟چه فرقی است بین اتهامهای حسین شریعتمداری به افرادواتهامهای بدون سندومدرک شمابه معروفی؟تازمانی که سندومدرکی برای حرفهایتان ارائه ندهیدآیاجنس هردواتهام یکی نیست؟سوشیانت عزیزکاش درموردمعروفی چنین متعصبانه واحساساتی نمینوشتی ولی تصویرتودرذهن ماهیچگاه خاکستری نخواهدشدهمانطورکه تصویرمعروفی درذهن ما‎.به نظرمن اتفاقات زمانه بهترین پاسخ به این سوال است که چراروشنفکران ماهمیشه درطول تاریخ قافیه راباخته اند.نظرشمادراین موردچیست؟

  10. سروش

    ببینید، من هیچ این شخصیت‌پرستی شرقی‌مان را باور ندارم و این شخصیت‌پرستی هم زمانی‌ هست که آن شخصیت دیگر در بین نیست، والا نه به گمان‌ام وقتی هم که جامی بود، کسی چندان از او راضی بود…

    و از این‌ها گذشته، رادیو‌زمانه فقط جامی نیست، که حالا که او نیست این قدر دیوانه‌وار به همه طرف فحش و دشنام بدهیم و آنان را مسبب این رویداد بدانیم. رادیوزمانه خودش برای خودش هست. وجودی دارد و هویتی از آن خودش. من اصلا جامی را نمی‌شناختم و برای‌ام مهم هم نبود که او کی ست وقتی که رادیو زمانه می‌خواندم. نه این که به او بخواهم بی احترامی کرده باشم، از قضا شخصیت جالبی هم برای‌ام به نظر آمد و تازه او را با این اخراج‌اش شناخته‌ام و بر آن ام که او را بعد از این، بیش از این بشناسم. اما رادیوزمانه خود یک هویت است. هویت‌اشت نه سرچشمه در هویت جامی، بل، در طرز تفکر یک گروه بزرگی از مردم دارد که باعث شده‌اند همچون چیزی پا بگیرد. من از این پس هم همچنان به وب سایت رادیوزمانه می‌روم و همچنان لذت می‌برم؛ چنان که در گذشته می‌بردم. امیدوارم این سر دنیا، به من یه دفعه تهمتی چیزی نزنید فقط!

    و در آخر این که شما وقت دارید که به دیگران بد‌ـ‌و‌‌ـ‌بیراه بگویید ولی وقت ندارید بنشینید و منطقی و بدون واژه‌های برخورنده در مورد دیگران قضاوت کنید؟

  11. رها

    در پرانتز:
    طراحی وبلاگت خیلی قشنگه. مبارک باشه و امیدوارم توش بیشتر از دوستی‌ها و شادمانی‌ها و زیبایی‌ها و شگفتی‌های زندگی بنویسی.

  12. ....بود؟

    پیش از این ات بیش از این اندیشه ی عشاق بود

  13. زری

    آخر،عاقبت پول اجنبی همین است.مهدی جامی هم یک جیره خور بود؛ بقیه هم همین طور.اینها همه اش دعوا سر لحاف ملانصر الدین است وبس!
    حیف تو که بچه مسلمونی!

  14. مهدی

    توصیه می کنم که در مورد قضاوت کردن درباره آدمها خیلی بیش از این محتاط باشی
    “پیش از این ات بیش از این اندیشه ی عشاق بود”
    این حرف ها حرفهای اهالی عرفان نیست

  15. کاغذ رنگی

    به مولا دلم گرفت!
    بس کن این “زمانه” رو!
    […] رو هر چی هم بزنی بیشتر بوش در‌ میاد!
    دلم واسه‌ی پست‌های سوشیانتی تنگ شده
    برو تو کارش

  16. مهران

    بیچاره ملت ایران که چنین روشنفکر ان مردار خواری دارد که مانند لاشخوار برای بلعیدن پولهای اهدایی دشمنان ایران به جان هم افتاده اند عباسعلی معروفی هم فقط برای نامن و نان رل مخالف حکومت را بازی می کرد تا از این طریق اقامتدر خارج و …را بدست آورد.

  17. ملیحه

    عباس معروفی فقط یک ننگ به دامان جامعه ادبی ایران است. زندگی و مرام و معرفت او از پول بر می خیزد با پول تغییر شکل و محتوی میگیرد و در پول خلاصه شده است. اینکه دائم مجبور است بگوید من قصه نویسم، برای این این است که در همه وجوه دیگر شخصیتش نه تنها عرضه کردنی نیست که پنهان کردنی ست.بجز کمی استعداد قصه گویی که آنهم از ذات دروغش بر می خیزد، هر چه دارد فقط باید پنهان کند. من به وقاحت او هنوز دزدی ندیدم.

شما نیز نظرتان را بنویسید.