نامه‌های سوشیانت هزارم » مرگ در خرداد ماه

یاد استاد حسن کسایی | صفحه اصلی | از مناجات شعبانیه

جمعه,۲۶ خرداد, ۱۳۹۱

مرگ در خرداد ماه

ترس‌شان از مردم خیلی واقعی ست. در خرداد گویا به نقطه‌ی اوج‌اش می‌رسد. اموات متشخص را نمی‌گذارند در روز دفن کنند. فقط شبانه و خیلی سریع. آن از هاله سحابی این هم از استاد حسن کسایی(+). دیکتاتورها یک جنبه‌ی پنهان اما بسیار بسیار بزرگ دارند. ترس. اسم‌اش را هم می‌گذارند: با توجه به «شرایط ویژه‌»ای که وجود دارد. یک مشت بی دل و جرات و ترسو و بی‌خاصیت‌‌اند. همه‌شان. از بالا تا پایین‌شان. کسی از تشییع جنازه‌ی متوفی هنرمندی که آن‌قدر بزرگ بود که هیچ وقت، هیچ کاری به هیچ حکومتی نداشته، هم می‌ترسد، حال و کارش خیلی خراب است.

حسن آقا کسایی اما حالا در تخت فولاد که هر وجب‌اش قطعه‌ای ست از بهشت به دیگر یار زنده‌رودی‌اش پیوسته  و لابد دارد به ریش ترسوها می‌خندد و لطیفه‌های اصفانی تعریف می کند برای دور-و-بری‌های‌اش.

پ.ن. شاید دلیل خفت و خواری‌شان را باید در این جست که یکی از دوستان نقل کرده:

یادمه که اون آقا تشریف آورده بودند اصفان. اگه اشتبا نکنم سالی ۸۱ بود. حسن آقا کسای وایسادن جلوشون و گفتن بنده استاد حسن کسای هستم نی‌نوازِ شهیر. یعنی هنوز اون جمله و اون نگاه و اون لحن و اون ابهت تو ذهنمه.

.



شما نیز نظرتان را بنویسید.