نامه‌های سوشیانت هزارم » صبوحی (12) – عیدانه

در همه موجود، علی بود* | صفحه اصلی | آن سیزده!

دوشنبه,۱۶ مرداد, ۱۳۸۵

صبوحی (۱۲) – عیدانه

وَفَدتُ عَلی الکریم بغَیر ِزاد
مِنَ الحَسَناتِ و قلبِ سلیم

وَ حملُ زاد اَقبَحُ کُل شَیء
اذا کانَ الوُفُود عَلَی الکریم

با دست خالی – هم در ظاهر (حسنات) و هم در باطن (قلب سلیم) – بر «کریم» وارد شدم!
برای کسی که می­خواهد بر کریمی وارد شود، حمل زاد قبیح است.

پ.ن: علی بر کفن سلمان پارسی ۲ بیت شعر نوشت. گوئی همه­ی عرفان را بر آن نوشت. بیت دوم ختم کار است. از این بیت سنگین­تر و کامل­تر در عرفان نیافتم. راه ما نیز چنین بادا.



۳ نظر برای صبوحی (۱۲) – عیدانه نوشته شده است.

  1. Lord

    گفتی علی …
    جاذبه اش به یادم آمد و دافعه اش و بیش از همه نهج البلاغه و چند خطبه از آن …
    راستش راز این نکته را نمی‌دانم
    و کوچکم هنوز برای فهمیدن ِاینکه ولی تام الهی چگونه است که آن‌همه در مناجات‌ها توبه می‌کند از گناهانش و ما معصوم می‌خوانیمش
    حال که استغفار نیست تا طلب ِ‌ظرفیت کند
    توبه است از گناه
    از گناه ناکرده توبه می‌کنند؟
    یا براستی ما اغراق می‌کنیم؟
    و دیگر اینکه … این سلمان که علی برایش چنین نوشت … همان سلمان است که در مرتبه ی دهم ایمان بود و ابوذر اگر می‌دانست در قلبش چه می‌گذرد او را تکفیر می‌کرد یا می‌کشت؟
    و عشقبازی با آن کریم را برای علی که خانه زاد اوست چگونه باشد که او خود دستور به شرع داد و توشه خواست هم برای حسنات و هم برای سلیم گردیدن ِ قلب و حال آنکه پیامبر فعلیت یافتن محبت به حق را در همین عبادات دانسته اند …

  2. Zahra

    عجیب نشست به دل ما این بیت دوم !

  3. سارا

    سلام

    این زیبا ترین مطلبی هست که خوندم
    می خواستم ۲ شنبه بپرسم اینو اومدم دیدم اینجا گذاشتی
    شاد باشی

شما نیز نظرتان را بنویسید.