نامه‌های سوشیانت هزارم » 2007 » مارس
شنبه,31 مارس, 2007

پژوهشی در آیات مشهور سوره‌ی نساء (2)

4- سنت نبوی چه می‌گوید؟
ضرب به معناى مفارقت و ترك و دورى گزيدن در سنت نبوى آمده است. وقتى ميان پيامبر و همسرانش اختلاف پيش آمد و اينان به نصيحت رسول خدا عمل نكردند و هم‌چنان به نافرمانى ادامه دادند، به خيال اين كه به خواسته خود دست مى‏يابند؛ پيامبر براى يك ماه به مكانى به نام «مشربه» رفت و از زن و خانه دورى گزيد. پيامبر زنان را مخيّر كرد: از ايشان پيروى كنند و آن گونه كه پيامبر مى‏پسنديد، تن به زندگى دهند، يا اين‌كه از ايشان روى گردان شده، به نيكى و خوبى، طلاق‏شان دهد:
«عسى ربّه ان طلّقكنّ أنّ يبدله أزواجاً خيراً منكنّ؛(تحريم(66) آيه 5) ترجمه: اميد است اگر پيامبر شما را طلاق دهد، پروردگارش به جاى شما همسرانى بهتر براى او قرار دهد!»
پيامبر هيچ گونه آزار جسمانى به ایشان نرساند، كتك‏شان نزد يا تحقيرشان ننمود. اگر زدن و آزار جسمى و روحى خواسته خدا و راه حلى سودمند بود، پيامبر نخستين كسى بود كه به دستور خدا عمل مى‏نمود، اما ايشان كسى را نزد و به زدن اجازه يا دستور نداد. یا چنان‌چه گفته شده، ابوبكر و عمر خواستند دختران خود را بزنند زيرا پيامبر را به خشم آورده، با ايشان مخالف كرده بودند، اما رسول خدا اجازه نداد.
مى‏دانيم رفتار و سلوك رسول خدا و سنت ايشان، بيان مراد و مقصود شارع بوده، موجب فهم درست قرآن است. رفتار و سلوك نبوى اثر خود را در روشن كردن آثار مترتب بر ادامه اختلاف نشان داده است.

5- فهم عامه در تقابل با سنت.
فهم بشر به سبب وضع زمان و مكان، نيز سنت‏ها و آيين‏هاى به جا مانده از گذشتگان و تلاش‏هاى سازمان داده شده‌ی غرض‏ورزان، به كژراهه رفته است. كج فهمى امت اسلام پس از سقوط خلافت راستين و به حق [امامان‏] و اختلافات و درگيرى‏هاى پس از آن كه باعث سوء تفاهم در بسيارى از مفاهيم گشت و خون‏هاى بسيار ريخته شد و انديشه امت دچار بلبشو و هرج و مرج گرديد؛ همه و همه راه را برای به بیراهه رفتن بسیاری از برداشت‌های نادرست بعدی از قرآن و سنت گشود.
در چنين وضعى بسيارى از دريافت‏ها و برداشت‏هاى نادرست وارد فرهنگ مسلمانان شد و از نسلى به نسلى ديگر به ارث رسيد. مسلما چنين برداشت‏هاى به جا مانده از گذشتگان، به اضافه‌ی ديگر عوامل سستى و ناتوانى، مسلمانان را در برداشت‌های کنونی دچار ناتوانى و چند دستگى كرده است.

منابع:
1- مجله «اسلامية المعرفة» سال ششم، شماره 24، سال 1422، لبنان.
2- مجله‌ «پیام زن» شماره‌های 175/176/177 دفتر تبلیغات اسلامی، قم.

لینک‌های مرتبط:
1- مهدی خلجی. ضرب زنان، قرآن و تفسیر فمینیستی

جمعه,30 مارس, 2007

پژوهشی در آیات مشهور سوره‌ی نساء (1)

1- آیات مشهور سوره‌ی نساء.
«الرِّجَالُ قَوَّ مُونَ عَلَى النِّسَآءِ بِمَا فَضَّلَ اللَّهُ بَعْضَهُمْ عَلَى‏ بَعْضٍ وَ بِمَآ أَنفَقُواْ مِنْ أَمْوَ لِهِمْ فَالصَّلِحَتُ قَنِتَتٌ حَفِظَتٌ لِّلْغَيْبِ بِمَا حَفِظَ اللَّهُ وَالَّتِى تَخَافُونَ نُشُوزَهُنَّ فَعِظُوهُنَّ وَاهجُرُوهُنَّ فِى الْمَضَاجِعِ وَاضْرِبُوهُنَّ فَإِنْ أَطَعْنَكُمْ فَلَا تَبْغُواْ عَلَيْهِنَّ سَبِيلاً إِنَّ اللَّهَ كَانَ عَلِيًّا كَبِيرًا * وَ إِنْ خِفْتُمْ شِقَاقَ بَيْنِهِمَا فَابْعَثُواْ حَكَمًا مِّنْ أَهْلِهِ‏ى وَ حَكَمًا مِّنْ أَهْلِهَآ إِن يُرِيدَا إِصْلَحً ا يُوَفِّقِ اللَّهُ بَيْنَهُمَآ إِنَّ اللَّهَ كَانَ عَلِيمًا خَبِيرًا؛
ترجمه: مردان سرپرست زنان‌اند، به دليل آن كه خدا برخى از ايشان را بر برخى برترى داده و [نيز] به دليل آن كه از اموالشان خرج مى‏كنند. پس، زنان ِ درست‌كار، فرمان‌بردارند [و] به پاس آن‌چه خدا [براى آنان] حفظ كرده، اسرار [شوهران خود] را حفظ مى‏كنند. و زنانى را كه از نافرمانى آنان بيم داريد [نخست] پندشان دهيد و [بعد] در خوابگاه‌ها از ايشان دورى كنيد و [اگر تأثير نكرد] آنان را بزنيد؛ پس اگر از شما اطاعت كردند [ديگر] بر آنها هيچ راهى [براى سرزنش] مجوييد، كه خدا والاى بزرگ است.
و اگر از جدايى ميان آن دو [زن و شوهر] بيم داريد پس داورى از خانواده آن [شوهر] و داورى از خانواده آن [زن‏] تعيين كنيد. اگر سر سازگارى دارند، خدا ميان آن دو سازگارى خواهد داد. آرى! خدا داناى آگاه است.»

2- دعوا بر سر چیست؟
کلمه‌ی «اضْرِبُوهُنَّ» که برخی از آن تاویل کتک‌کاری دارند و معنی همین یک کلمه و نه سیره‌ی پیامبر را که مورد اتفاق نظر بین تمامی فرق اسلامی است، را مجوز اسلام برای ضرب و شتم زنان قلمداد می‌کنند.

3- معنی «ضرب در قرآن»
ضرب و مشتقات آن فقط در قرآن به شانزده معنا آمده است. در کتب لغت عرب می‌توان معانی دیگری را نیز برای آن یافت. به این معانی قرآنی توجه کنید:

1. [آوردن] و ضرب اللَّه مثلاً؛( نحل (16) آيه 76 اين تعبير در آيات بسيارى آمده است.) ترجمه: خداوند مثالى (ديگر) زده است.
2. [هجرت و سفر] و إذا ضربتم في الأرض فليس عليكم جناح أن تقصروا من الصلاة؛(نساء (4) آيه 101) ترجمه: هنگامى كه سفر مى‏كنيد، گناهى بر شما نيست كه نماز را كوتاه كنيد.
3. [آويختن‏] فضربنا على آذانهم في الكهف سنين عددا؛(كهف (18) آيه 11) ترجمه: ما (پرده خواب را) در غار بر گوششان آويختيم، و سال‏ها در خواب فرو رفتند.
4. [بازستاندن‏] أفنضرب عنكم الذكر صفحاً أن كنتم قوماً مسرفين؛(زخرف (43) آيه 5) ترجمه: آيا اين ذكر [= قرآن‏] را از شما بازگيريم به خاطر اين كه قومى اسراف‌كاريد؟!
5. [تعيين‏] و كذلك يضرب اللَّه الحق و الباطل؛(رعد (13) آيه 17) ترجمه: خداوند، حق و باطل را چنين مشخص و تعيين مى‏كند (مَثَل مى‏زند)!
6. [انداختن‏] ولْيضربن بخُمُرهِنّ على جيوبهِنّ؛(نور (24) آيه 31) ترجمه: و بايد سينه و بَر و دوش خود را با مقنعه بپوشانند.
7. [باز كردن‏] أن أسر بعبادي فأضرب لهم طريقاً في البحر يبساً؛(طه (20) آيه 77) ترجمه: به موسى وحى فرستاديم كه: شبانه بندگانم را (از مصر) با خود ببر؛ و براى آنها راهى خشك در دريا بگشا.
8. [مُهر كردن‏] و ضربتْ عليهم الذلة و المسكنة و باءوا بغضب من اللَّه؛(بقره (2) آيه 61) ترجمه: و (مُهر) ذلّت و نياز، بر پيشانى آنها زده شد؛ و باز گرفتار خشم خدايى شدند.
9. [قطع كردن‏] فأضربوا فوق الأعناق و اضربوا منهم كل بنان؛(انفال (8) آيه 12) ترجمه: ضربه‏ها را بالاتر از گردن (بر سر دشمنان) فرود آريد! و همه انگشتان‏شان را قطع كنيد!
10. [زدن‏] وخذ بيدك ضعثاً فأضرب به ولا تحنث؛(ص (38) آيه 44. «ضغث» به معناى يك بسته و دسته است. مفسران مى‏گويند: مقصود شاخه نازك نخل است.) ترجمه: (و به او گفتيم:) بسته‏اى از ساقه‏هاى گندم (يا مانند آن) را بر گير و با آن (همسرت را) بزن و سوگند خود را مشكن!
11. [جدا كردن‏] فإذا لقيتم الذين كفروا فضرب الرقاب؛(محمد (47) آيه 4) ترجمه: و هنگامى كه با كافران (جنايت پيشه) در ميدان جنگ روبه‏رو شديد گردن‏هايشان را قطع كنيد.
12. [ساختن‏] فضرب بينهم بسور له باب باطنه فيه الرحمة و ظاهره من قبله العذاب؛(حديد (57) آيه 13) ترجمه: در اين هنگام ديوارى ميان آنها زده و ساخته مى‏شود كه درى دارد، درونش رحمت است. برونش عذاب!
13. [كوبيدن‏] ولا يضربنّ بأرجلهِنّ ليعلم ما يخفين مِن زينتهِنّ؛(نور (24) آيه 31) ترجمه: هنگام راه رفتن پاهاى خود را به زمين نكوبند تا زينتِ پنهانى‏شان دانسته شود (و صداى خلخال كه برپا دارند به گوش رسد).
14. [گرفتن‏] فكيف إذا توفّتْهُمُ الملائكةُ يضربون وجوههم و أدبارهم(محمد (47) آيه 27) ترجمه: حال آنها چگونه خواهد بود هنگامى كه فرشتگان (مرگ) بر صورت و پشت آنان مى‏زنند و جان‏شان را مى‏گيرند؟!
15. [فرود آوردن‏] فقلنا اضْرب بعصاك الحجر؛(بقره (2) آيه 60) ترجمه: به موسى گفتيم عصاى خود را بر سنگ فرود آر.
16. [ضربه زدن] فراغ عليهم ضرباً باليمين؛(صافات (37) آيه 93) ترجمه: ابراهيم محكم با دست راست بر بتان كوبيد.
ادامه دارد…
جمعه,30 مارس, 2007

تشنگی افزون شده

جرعه‌ای از آب فرات را نوشیدم. تشنگی‌ام افزون شد.

جمعه,30 مارس, 2007

فقیر و خسته

تازه از مشهد آمدم و هنوز گنگ‌ام از خستگی راه و بلایائی که بر سرم رفت تا سوار هواپیما شدم که بماند. از تکه قلبی که در آن دیار جا گذاشته‌ام هم که بگذریم؛ هم‌صحبتی با سید یاسر و علی‌رضای عزیز سخت بر دلم نشست و از ایشان آموختنی‌ها آموختم اما دریغ و درد نیز بود، از عمری که به عبث در این اداره و این شغل گذاشتم و گذشت. این دو تن که من دیدم با سن شناسنامه‌ای کمتر از من، اما در بطن خویش دریای مواجی از تفکر و تعقل و در عین‌حال شور و سرمستی خاص خود را به همراه دارند که در بین هم‌نسلان ما بسیار بسیار اندک است و گوهری نایاب. بر نبود دو تن نیز حسرت خوردم که کاش بودند و حلقه‌ی مهر را دایره‌وارتر می‌گسترانیدیم. داریوش و مهدی جامی. که هر دو برای من حکم برادرانی بزرگ‌تر دارند و از ایشان نیز چو طفلان بسیار آموخته‌ام.
هوای مشهد هم در این دو-سه روز، سخت متغیر بود. از هوای معتدل بهاری تا سرما و برف و بوران زمستانی را در همین چند ساعت پشت سرگذاشتم. حالا هم حال روحی و جسمی من عجیب متناسب با آن بیت نورانی دل‌خواه من است که پیشتر هم از آن یاد کرده بودم. فقیر و خسته به درگاهت آمدم رحمی – که جز ولای توام نیست هیچ دست‌آویز.
دوشنبه,26 مارس, 2007

مشهد

برای من مشهد دیگر تبدیل به شهر دوم شده است. فردا برای مسافرتی کوتاه به آن‌جا می‌روم. دلم هم بدجوری برای حرم، برای کسی که دوستش دارم، دارد پر می‌زند. دوستان خوبی هم هستند که اگر افتخار بدهند آن‌جا خواهم دیدشان مثل علی آقای مازاریان و آسید یاسر خان میردامادی از بلاگریون که حفظهم‌الله جمیعا و یکی دو دل‌سوخته‌ی دیگر اگر عمر کفاف دهد. خلاصه اگر با این هواپیماهای زپرتی رفتیم و چیزی از ما باقی نماند خودتان ببخشید دیگر. زیاده عرضی نیست تا بعد از مسافرت.
دوشنبه,26 مارس, 2007

به فرخندگی زادروز زرتشت

اَشِم وُهو وَهیشتِم اَستی.
اَوشْتا اَستی اَوشْتا اَهمائی.
هْیَتْ اَشائی وَهیشتائی اَشِم.*

1- چنین گفت زرتشت:
ای مزدا! ای سپند مینو!
اینک در آغاز با دست‌های برآورده، ترا نماز می‌گزارم و خواستار به‌روزی و رامشم. [بشود که] با کردارهای «اَشَه» و با همه‌ی خرد و «منش نیک»، «گِئوش‌اُروَن» را خشنود کنم.**

2- به فرخندگی زادروز زرتشت.
چون روان آفرینش خشمگین – شد زدست ظلم و جور و خشم و کین
باز از نسل رسولان حکیم – یک رسولی آمد از حیّ علیم
در زمان عزَت لُهراسب شاه – غنچه‌ای بشکفت چون خورشید و ماه
آن حکیم و عالم خورشید چهر – حب یزدان در دلش افکنده مهر
گات‌ها را همچو کشتی نجات – ناخدا شد او به دریای حیات
مام او «اوغدو»، پیرش «پورشَسب» – نام او زرتشت، آن آذرگُشسب***

* یکی از نیایش‌های سه‌گانه‌ی دین بهی است. معنی آن نیز چنین است: اشه، بهترین نیکی و [مایه‌ی] به‌روزی است. به‌روزی از آن کسی است که درست کردار [و خواستار] بهترین اشه باشد.
** یسنا، هات 28، بند اول از گات‌ها (سروده‌های زرتشت) با ترجمه‌ی جلیل دوستخواه. «اَشَه» یعنی راستی و نیکی و «گِئوش‌اُروَن» نیز به معنی روان آفرینش است.
*** سروده‌ی ع.آمی‌سما.احمدی.

پ.ن. گزارش تولد زرتشت را در این نوشته می‌توانید بخوانید.
یکشنبه,25 مارس, 2007

300

به مبارکی و میمنت فیلم کمدی 300 با کیفیت عالی مشاهده شد و کلی خنده حاصل گردید.

یکشنبه,25 مارس, 2007

آخر حافظ مسخره‌ی ماست

این را که دیدم گیج شدم. نفهمیدم که دارد حافظ را مسخره می‌کند یا موسیقی ایرانی را یا ما را یا هرکه را که…. دلم خون شد. یاد مرحوم نورعلی‌خان برومند افتادم که به گمان شجریان وقتی که دید شعر حافظ را با موسیقی اپرا اجرا می‌کنند، دق کرد و مرد. کجائی نورعلی‌خان؟ بهتر است بر جسد او به جای کفن پوسیده‌اش، لحاف بپیچند تا شاید در گور کمتر بلرزد.
پ.ن. حافظ مسخره است. ما باید باید به حافظ گند بزنیم چون نسل جدید این‌جور می‌خواهد. چون نسل جدید ما از صدای خرناسه کشیدن یک الاغ بیشتر از صدای آدمیزاد – صدای شجریان و امثال او بخورد بر فرق سر همه – خوش‌اش می‌آید. نسل جدید است دیگر. ببینم؛ یکی نیست به من عقب مانده از کاروان مدرنیسم بگوید مثلا در آلمان با شعر گوته آیا چنین می‌کنند یا نه؟
یکشنبه,25 مارس, 2007

رسول نوروز

صبح امروز، نوشته‌ی آقا مهدی جامی سخت مرا نوروزی کرد. بلند شدم، پرده را کنار زدم و پنجره را باز کردم تا بوی باران را بیشتر حس کنم. سخت درگیر واژه‌ی نوروز از نگاه جامی شده بودم. نمی‌توانستم برای‌اش فلسفه‌بافی کنم. جنس حرف او بیشتر بوی مکاشفه می‌داد تا فلسفه‌های متداول. بیشتر کشفی بود یا به گمان من چنین بوده. وقتی از دایره‌ی خویش برون می‌آئی یعنی فراتر بروی که بتوانی خویشتن ِ خویش را باز-بینی کنی، آن روز یا آن لحظه نوروز توست. باید کمی از خویش دور شد تا بتوان خود را برانداز کرد. مثل نگاهی که با فاصله‌ی خوبی از یک آینه‌ی تمام قد بزرگ به خود می‌افکنی. ایرادها و نقص‌ها؛ عیان‌تر به چشم تو می‌آیند. بهترین راه است برای نوروزی شدن این نگاه از برون به خود.
چندی قبل با رفیقی بحث تمام نشدنی «منجی» را پی گرفته بودیم. در حین بحث به فکر فرو رفتم که این منجی که همگانی است و از بودای شرق تا مسیح غرب همه را به دنبال خویش کشانده، حتی در کیش‌های بدوی و مرده یا قدیم که هنوز هم در جنگل‌های آسیای جنوب غربی، آفریقا، آمریکای جنوبی و هرجائی که منبع رازوارگی جنگلی است می‌توان امید به آمدنش را دید، آیا صرفا یک رسول ظاهری می‌تواند بود؟ یعنی تمام این گستره‌ی دینی را زیر لوای یک تن بردن عقلی است؟ یا این رسول باید که چیزی فراتر از این باشد؟ اگر برحسب ظاهر معتقدات مومنانه امید به آمدن «یک تن» نیز باشد او آیا چیزی غیر از یک فهم مشترک می‌تواند ارائه دهد تا همگان چه آن جنگلی با فهمی از دین قدیمی و چه یک متمدن امروزی در هرکجای این عالم بتوانند به او بگروند؟ مشکل وقتی حادتر می‌شود که بخواهیم بدانیم آن فهم مشترک چیست. جدای از این‌که در بند اسم و ظواهر او باشیم یا در پی علامات ظهور او. این گوهر مشترک بشری چیست که باید همه را مجذوب خویش کند؟ خلاصه، این گونه اندیشه‌ها چندی است که گریبانم گرفته. گفتار امروز مهدی نیز باز مرا به فکر فرو برد که نوروزی شدن با این نظر که منجی هم باید در دل بروز کند و خانه‌ی دل را ابتدا مصفا کند، چنان مغایرتی ندارد. او با آن فهم مشترک که تمام عالمیان را در بر می‌گیرد خواهد آمد. این فهم از هر جنس که می‌خواهد باشد یک چیزش مشخص است که دل را چونان خانه‌تکانی نوروزی صفا می‌بخشد. شادی نوروزانه خواهد بخشید و از اسارت‌های سرما زده‌ی آدمیان خواهد رهانید.
«حُر» یعنی آزاده. و «حُریَت» یعنی آزادگی. این کلمه صفت است که بر ظاهر یا باطنی آزاد اطلاق می‌شود. برای رهائی از بندها نیز راهی جز حریت نداریم. هیچ منجی و رسولی تا این حس را در بندگان زنده نکرد نتوانست به ایشان آزادی ظاهری یا باطنی ببخشد. بودا تا حس زجرآور اسارت بدن را منتقل نکرد نتوانست خیل عظیم پیروان را گردآورد. موسی نیز تا به فریاد حریت گوش جان بنی اسرائیل را پر نکرد نتوانست در ایشان عظمت آزادی ظاهر را بیدار کند و از زیر بار بیگاری فرعون برهاند. ما همگان یا اسیر ظاهریم یا باطن. اما راه یکی است. باید که نوروزی شد و رسول حریت را در باطن خویش زنده کرد. جز این راه برای وصال نیست.
یکشنبه,25 مارس, 2007

تکیه گاه

«کوه قبله»ی شهر ما؛ خوانسار. در آن اثری از رد پای اسب – قدم‌گاه – است که به باور مردمان نشان از گذر حضرت رضا از این دیار دارد. در دل این کوه بسیاری از اهل دل به مناجات و ریاضت پرداخته‌اند.
یکشنبه,25 مارس, 2007

خانه

دیروز برگشتم به تهران. خانه‌ی پدری در دیار اجدادی را هم زیارت کردیم. مخروبه‌ای شده که لابد صاحب کنونی آن می‌خواهد با کمترین خرجی بر آن خانه‌ای نو بنا کند. به امان خدا رهایش کرده تا خود فرو ریزد. در عکس، دربی سبز رنگ می‌بینید که روزگاری پدر بر کلید اضافی آن پنبه زده بود؛ مبادا که در برخورد با در صدائی ایجاد کند که آرامش اهل خانه را بر هم زند! روحیات لطیف مردمان روستا را بنگر که ناخودآگاه پهلو به سلوک عرفانی بزرگان می‌زند. چه روزگاری بود قدیم.
چهار شنبه,21 مارس, 2007

بیت عیدی

همین حالا به رفیقی مشفق زنگ زدم برای تبریک عید. یک بیتی عیدی داد همان پشت تلفن که عجیب زیبا بود. گفتم که شما را هم میهمان کنم و اگر نام شاعرش می‌دانید راهنمائی‌ام کنید. شاعر می‌فرماید:
از طریق خاصیت بگریزد از آهن پری
آن پری رو، از شگرفی روز و شب با آهن است!
توضیح هم این‌که در قدیم جماعت برای دور کردن جن و پری به نقوشی بر روی آهن متوسل می‌شدند. حال شاعر؛ تعجب زده‌ی دل چون آهن معشوق پری روئی است که روز و شب همراه وی است و از آن دوری نمی‌کند.
چهار شنبه,21 مارس, 2007

تفال

امروز صبح عندالطلوع با دو نوشته تفال زدم. یکی که مونس همیشگی‌ام؛ دیوان حضرت حافظ بود و یکی هم وبلاگ داریوش ملکوت که از دیشب روی صفحه مانده بود و نیاز به یک Refresh داشت. ملکوت که چنانچه پیشتر هم گفتم تنها وبلاگی بوده که 1- از آن بسیار آموختم. حتی از «زمزمه‌ها و تک مضراب‌ها» که نوشته‌هائی در حوزه‌ی شخصی‌اند اما عجیب با روحیات من سازگارند. 2- تقریبا برای هر نوشته‌ای از آن حرفی برای زدن داشتم چه نقد اساسی و چه بسط و توضیح. خلاصه جائی است در اینترنت که در این زمانه بیش از سایر جاها در آن راحتم. بالاخره باید که وقتی خراب اوضاع وبلاگستان و اینترنت ایرانی هستی؛ یک جائی را که مطابق میل تو هست بیابی تا در آن بیاسائی. اینجا برای من حکم همان جائی است که در آن آسوده‌ترم.
باری، کجا بودیم؟ [به سبک شهر قصه] آهان! می‌خواستم تفال‌ها را بنویسم.
1- دیوان حافظ عزیز. شعر «مرا می‌بینی و هر دم زیادت می‌کنی دردم» آمد که پس از کلی آه و ناله بالاخره سر از عیش و نوش درآورد.
شبی دل را به تاریکی ز زلفت باز می‌جستم
رخت می‌دیدم و جامی هلالی باز می‌خوردم
کشیدم در برت ناگاه و شد در تاب گیسویت
نهادم بر لبت لب را و جان و دل فدا کردم
تو خوش می‌باش با حافظ، برو گو خصم جان می‌ده
چو گرمی از تو می‌بینم؛ چه باک از خصم دم سردم؟
این هم غزل شاهدش.
سال‌ها پیروی مذهب رندان کردم
تا به فتوای خرد حرص به زندان کردم
من به سر منزل عنقا نه به خود بردم راه
قطع این مرحله با مرغ سلیمان کردم. الی آخر.
2- ملکوت را که Refresh کردم هم آه و ناله‌ی داریوش از سرعت اینترنت ایرانی بلند بود. تو دیگر خود حدیث مفصل بخوان که اگر این فال ما بخواهد تعبیری شایسه داشته باشد در سال جدید اوضاع اینترنت در کشور چگونه است.
تکمله: امروز برای مسافرتی کوتاه و 3 روزه عازم شهر و دیار پدری هستم. می‌روم تا کمی کنار جویباران سرچشمه‌اش نفسی تازه کنم و از دم پیر خفته در خاک‌اش مددی بجویم.
سه شنبه,20 مارس, 2007

عهد و پیمانی با خویش

سال 85 برای من سال خوبی نبود. برای بسیاری نیز همچنین. سالی بود که رشته‌ی الفت میان دو دوست، به خاطر حماقت شخص ثالثی از هم گسست یا اگر نه تمام آن که خاطرات‌اش هنوز باقی است، اما به موئی گوئی بند است تا در طوفان حوادث آینده‌ی هرکدام محو شود. اگر همدلی و همراهی کسی که خود می‌داند کیست نبود، شاید سخت‌ترین سال عمرم تا کنون می‌شد. از طرفی؛ مانع‌تراشی‌های بی‌امان محیط اداری برای تحصیل از یک‌سو و آزار و اذیت‌های جائی که دانشگاه می‌خوانندش نیز از سوی دیگر، امانم را سخت بریده بود. بگذریم که قصه از این دست غصه‌ها فراوان است.
حالا که سال 85 گذشت و تا سال 86 یک گام بیشتر نمانده، می‌خواهم با خودم تعهدنامه‌ای امضا کنم که اگر سال بعدی بود و من زنده بودم، بندهای این تعهدنامه را یکی یکی از خاطر بگذرانم و به آن نمره بدهم. سال 86 باید به این خواسته‌ها برسم. ایده‌هائی که در سال قبل در ذهن پروراندم.

– درست 15 سال پیش در روز عیدی با خودم متعهد شدم که از کسی کینه به دل نگیرم و تا حالا که نگرفتم. حالا می‌خواهم با خود تعهد کنم که امسال، خُلق و خوی خویش را در ظاهر و در باطن، پالایشی عظیم کنم. در برخوردم با افراد جانب عقل نگه دارم و بدانم که سلوک باطنی چیزی غیر دیوانگی‌های ظاهری است! حرمت افراد را بیش‌تر باید نگه داشت. و از آن مهم‌تر حفظ حرمت نفس است که به دست خویش است. شرمنده‌ی خلق خویش نبایدم شد. و در نهایت؛ چیزی که بدان سخت محتاجم. دعای خیری است که از همگانم باید طلبید. باید چون کنم که گر بلغزد پای فرشته‌ام به دو دست دعا نگه دارد. این از دستور سلوک سال جدید! اما سایر بندهای تعهدنامه:
– گسترش حوزه‌ی کاری آزاد با توجه به 3 بخش طراحی گرافیک / طراحی پارچه و لباس / طراحی وب و برنامه نویسی. که دوتای اولی باید کاملا عملی شوند و امتحان خود را پس دهند.
– گسترش حوزه‌ی مطالعات تخصصی در زمینه‌های ادیان / فلسفه‌ی ادیان / عرفان و شاخه‌های آن. برنامه‌ی مرتبی نیز باید بچینم که از منابعی چون دایرة المعارف بزرگ اسلامی و کتابخانه‌های ملی و مجلس سخت سود ببرم که با یاری اساتید عزیزی امکان‌اش فراهم می‌شود.
– پرش به یک مرحله بالاتر در زمینه‌ی تحصیلی.
– سامان دادن به زندگی و به سبک زندگی. بر قرار کردن یک توازن منطقی میان کار و تحصیل و مشغله‌های علمی.
– می‌خواهم سال 86 تا می‌توانم از سیاست و سیاسی-نمائی به دور باشم. می‌خواهم تا جائی در توانم هست از دور به این مقوله نگاه کنم.
– و در نهایت رسیدن به یک قرار است. یک قرار با کسی که هست. باید تلاش کنیم و جاده‌ها را صاف کنیم. مشکلات را که می‌بینی زیاد است. باید سعی و کوشش بلیغ کرد و همت بلند داشت. صبر کرد و صبر کرد بر مصائبی که هر لحظه شاید بر سر یکی فرود آید. بر زبانم می‌رود که «اللهم انی اسئلک صبرا جمیلا».

راستی. به قول حمید مصدق عزیز؛ چه کسی می‌خواهد من و تو «ما» نشویم؟ خانه‌اش ویران باد!



صفحه قبل»