نامه‌های سوشیانت هزارم » 1391 » جولای
چهارشنبه,۲۶ مهر, ۱۳۹۱

دینی به گردن ما ست

نقد درون دینی حکم سنگسار و حجاب اجباری، بسیار مدیون تلاش‌های «احمد قابل» است. بر ما ست که راه‌اش را ادامه دهیم. پر رهرو باد.

دو کتاب از او:

۱ - نقد فرهنگ خشونت
۲ - مبانی شریعت

پ.ن. قسمت کتاب‌های سایت مرحوم قابل به روز می‌شود. برای دیدن عناوین کتاب‌های تازه منتشر شده و یا دانلود برخی از آن‌ها به این نشانی بروید (+) گاهی هم دسترسی به برخی از کتب مانند احکام بانوان در شریعت محمدی(ص) (+) در خارج از فضای اصلی سایت میسر است که قاعدتاً در بخش اخبار می‌توانید از آن‌ها نیز مطلع شوید.

یکشنبه,۲۳ مهر, ۱۳۹۱

ول معطلی!

ول معطیم. وقتی از بالا تا پایین‌مان دروغ می‌گوییم. وقتی شهامت نداریم. وقتی بدقولی و بدعهدی می‌کنیم. وقتی نارفیقی می‌کنیم. ول معطلیم.
وقتی هنرمند ما شبیه نیسان‌دار ما و او شبیه فیلسوف ما و او شبیه حمّال ما و او شبیه روشنفکر ما و او شبیه پزشک ما و او شبیه نخبه‌ی سیاسی ما و او شبیه بنا و نجار ما و او شبیه مکانیک ما و او شبیه مهندس ما و او شبیه رفتگر ما و او شبیه گدای سر کوچه‌ی ما و او شبیه روزنامه‌نگار ما و او شبیه بقال ما و او شبیه دانشجوی ما و او شبیه … در دروغ‌گویی ست؛ بر انسان‌هایی که ما باشیم، ولایت و حکومت کسانی مانند احمدی‌نژاد رواترین و درست‌ترین امر ممکن است. خشک‌سالی و دشمن حق مسلم ما ست. بی‌کفایتی، نوش جانمان. از این بدتر هم سرمان بیاید سزا ست. همین!

پ.ن. مشخص است که وقتی از این نوع ضمیرهای شخصی ِ متصّل و منفصّل استفاده می‌کنم؛ خودم را هم مد نظر دارم. احیاناً تصوری ایجاد نشود که منظورم از این نوشته، چیزی شبیه اداهای بوگرفته‌ی «نویسنده خوب و بقیه بدند» باشد.

جمعه,۱۴ مهر, ۱۳۹۱

سانسور چیزی که روزگار سانسورش کرده!

مانی و مانویت: این دو کلمه هرگز نتوانسته‌اند از ملعنتی که از آغاز بر آن‌ها بار شده رهایی یابند. به‌رغم کارهای چندتن از نادر کارشناسانی که کوشیده‌اند واقعیت تاریخی را روشن کنند، هرگز یک دادرسی عمومی برای اعاده‌ی حیثیت به این انسان‌ها و آیین‌شان صورت نگرفته است. … گروهی که از نظر جماعات انشعابی مسیحی «بلشویک‌های قرن چهارم بودند، ستون پنجمی که از خارج آمده بودند تا در کلیسای مسیحیت رخنه کنند و آن را به اختیار خود درآورند.»

از کتاب مانی و سنت مانوی، نوشته‌ی فرانسوا دکره، ترجمه‌ی عباس باقری، انتشارات فرزان روز، مجموعه‌ی گفتگوی تمدن‌ها، ۱۳۸۰.

مانویت دینی ست که از میان رفته و از بخت خوب یا بد، موضوع پایان‌نامه‌ی من این بود: آگوستینوس و مانویت. منابع فارسی جز انگشت شماری نبودند و منابع انگلیسی به راحتی در دسترس قرار نمی‌گرفتند؛ که خودش قصه‌ی پر غصه‌ای ست. در آخرین جستجوهایم کتاب مانی و سنت مانوی به نظرم مهم آمد. وقتی با ناشرش تماس گرفتم تا ببینم می‌تواند برایم نسخه‌ای از آن را بفرستد یا نه، به نظرم با صدای همراه با نیم‌پوزخندی مواجه شدم که می‌گفت مدت‌ها ست جلوی انتشارش را گرفته‌اند. دو سه بار اسم کتاب و نویسنده و مترجم‌اش را از سر تعجب بردم و خانمی که پاسخ‌گو بود هم موضوع جلوگیری را تاکید می کرد. مشکلم با جستجوی دوستان‌ام که کتاب‌های نایاب را می‌یابند حل شد، اما جز یافتن قسمت‌های مورد نظرم برای ارجاع‌دهی‌های معمول در پایان‌نامه‌های دانشگاهی، بیش‌تر عطش آن را داشتم تا بدانم برای چه مجوز انتشار مجدد آن را ندادند. کتاب را حداقل دو بار از ابتدا تا انتها خواندم فقط به همین دلیل. اول فکر می کردم شاید اسطوره‌ی آفرینش مانوی که گاه صحنه‌هایی از اعمال جنسی و تولید مثل و افشردن مایه‌ی حفظ بقا و تناسل را در خود دارد مانع از انتشار مجددش شده اما چنین نبود. حقیقتاً دلیلی نیافتم تا سانسور دینی که روزگار قرن‌ها ست سانسورش کرده را با آن توجیه کنم.

با خودم می‌گفتم: بد جایی گیر کردیم امیر!

برای رضا خوابگرد.