نامه‌های سوشیانت هزارم » 1390 » ژانویه
یکشنبه,۲۱ فروردین, ۱۳۹۰

کلاس‌های فرهنگی هنری موسسه کارنامه

موسسه‌ی فرهنگی، هنری کارنامه را بسیاری به اعتبار نگار اسکندرفر و زنده‌یاد هوشنگ گلشیری خوب می‌شناسند. کلاس‌های این موسسه را نام‌های برجسته‌ای اداره می‌کنند که افتخار حضور پای درس‌شان و آموختن نکته‌ها از زبان‌شان بدون شک می‌تواند برای بسیاری راه‌گشا باشد. دوره‌ی جدید این کلاس‌ها به شرح زیر و توسط افرادی که نام‌شان می‌آید برگزار می‌شود:

 

هنر و ادبیات:

  • تحلیل نقاشی مدرن – آیدین آغداشلو
  • نظریه انتقادی – بابک احمدی
  • فیلم‌نامه‌نویسی – ناصر تقوایی
  • نگاه روان‌شناختی به هنر و ادبیات – دکتر محمد صنعتی
  • اقتباس ادبی و سینما – محمدعلی سجادی
  • کارگاه شعر – حافظ موسوی
  • نمایش‌نامه‌نویسی – دکتر حمید امجد
  • داستان‌‌نویسی – حسین آبکنار
  • داستان‌نویسی – شیوا ارسطویی
  • عکاسی – دکتر محمدرضا شریف‌زاده
  • عکاسی – محمد غفوری

سینما:

  • کارگاه فیلم‌سازی – عباس کیارستمی
  • فیلم‌نامه‌نویسی – ناصر تقوایی
  • سینما (از ایده تا اجرا) – اصغر فرهادی
  • تاریخ سینمای ایران – دکتر امید روحانی
  • سینمای مستند – شادمهر راستین
  • تحلیل و درک فیلم – امیر پوریا
  • اصول و مبانی کارگردانی کلاسیک – شهرام مکری
  • سیر بداهه تا اجرا (بازیگری) – هدایت هاشمی
  • کارگاه بازیگری – پیام دهکردی
  • کارگاه بازیگری – رضا بهبودی

نشانی: میدان تجریش، خیابان شهید ملکی (سعدآباد)، خیابان شهید افراز، کوچه انوش، پلاک ۵
تلفن: ۸۰-۲۲۷۴۵۱۷۷ / ۲۲۲۷۳۹۱۸ / ۲۲۲۷۳۹۱۷ (۰۲۱)

جمعه,۱۹ فروردین, ۱۳۹۰

آتش فراق

برای محمدرضا جلایی‌پور، فاطمه شمس، عماد بهاور، مریم شفیعی و دیگر دوستانی که دست پرجفای سیاست ولایت سیاه دروغ و دغل به‌دور از یارشان نگاه‌شان داشته. تا کی اشک‌های پیدا و پنهان چشم‌های معصوم و مظلوم‌شان دادشان بستاند که تک تک ابیات این تصنیف و ضربی پایانی را با چشم سر و دل در صورت‌های دوستان‌ام دیده‌ام.

پ.ن. ناگفته پیدا ست که صدای حضرت استاد است؛ بدون ساز، ساخته‌ی مرحوم شیدا در مایه‌ی دشتی و از آرشیو خصوصی.

×لطفاً برای دعوت دیگران به شنیدن آثار موسیقایی که این‌جا منتشر می‌کنم تنها به همین‌جا لینک دهید.×

 

سه شنبه,۱۶ فروردین, ۱۳۹۰

ای کسانی که بر خویشتن ستم روا داشته‌اید…

قُلْ یَا عِبَادِیَ الَّذِینَ أَسْرَفُوا عَلَى أَنفُسِهِمْ لَا تَقْنَطُوا مِن رَّحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ یَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِیعًا إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِیمُ… الزمر / ۳۹
بگو اى بندگان من که بر خویشتن زیاده‌روى روا داشته‌اید و ستم کردید از رحمت خدا نومید مشوید در حقیقت خدا همه‌ی گناهان را مى‌آمرزد که او خود آمرزنده مهربان است…

نکته‌اش در «جَمِیعًا»اش است.

سه شنبه,۱۶ فروردین, ۱۳۹۰

تراژدی آفرینش

تو داستان آفرینش همه تراژدی می‌زنن. آدم نمی‌دونه دلش واسه کی بسوزه. خدا؟ آدم؟ حوا؟ شیطان؟ فرشته‌های احمق؟
من دلم خیلی می‌گیره وقتی داستان رو می‌خونم.

دوشنبه,۱۵ فروردین, ۱۳۹۰

هجر تو مرا… إنَّ عذابی لشدید

اهل نور به آینه احترام می‌گذارند…

دوشنبه,۱۵ فروردین, ۱۳۹۰

برای با تو بودن

 

فروردین ۹۰ | ساحل فرح‌آباد ساری

به دوردست‌ها خیره شو! سه سال پیش، امروزمان از ما به‌قدر سه سال دور بود. سه سالی که نصفش برای من به‌قدر سی سال درد و تجربه بود و برایت، به‌گمانم، به قدر سی سال تحمل مردی خسته و دل‌زده از روزگار. تو که آمدی قرار نبود بارکش این غصه‌ها شوی که با من همراه شد. اما شدی. نشستی به صبوری و من که نفرین بر من باد، تن نازک‌ات و روح ساده‌ات را خستم. حتی گاهی می‌فهمیدم از پشت سر که داری به من نشسته روبروی صفحه‌ی شیشه‌ای خیره می‌شوی و غم‌دار می‌شوی و من پیر می‌شدم. چاره‌ای نبود. با کسی همراه شدی که درد داشت.

به دوردست‌ها خیره شو! به ته آن! رسم این است که می‌گویند از سه سال که گذشتی دیگر می‌توانی تا ته‌اش بروی. ته‌اش فرق نمی‌کند کجا ست. اما اسم‌اش مرگ است. شاید مرگ، سه ساعت دیگر، سه روز دیگر باشد یا سی‌سال بعد.

به دوردست‌ها خیره شو! لحظه‌ها دورند از ما. باید به آن‌ها خیره شد. فکر می‌کنیم که نزدیکیم به زندگی. نزدیکی تنها با یکی شدن است که به‌دست می‌آیند. مثل من و تو. باقی همه دوری ست. و دوری، رنج است. مثل همان که بودا گفت: زندگی رنج است. نتیجه می‌گیریم که زندگی، دوری ست مگر وقتی که یکی شوی. و گاهی به‌تو گفته بودم که زندگی من هستی. یادت هست؟

پایان سه‌سالگی‌مان مبارک است. دوستت دارم.
با شرم
امیر

پنجشنبه,۱۱ فروردین, ۱۳۹۰

صبر و دعا و … اشک

میرحسین را که از حصر خانگی با مشایعت جماعت نامحرمانِ حربی برای وداع آخر بر بالین پدر آورده بودند، بر لب ذکر صبر داشت. گفته بود دعا کنید. بعد پارچه را لابد کنار زده بود و بوسیده بود پیشانی خسته‌ی پدر را. صبر و دعا را بشنوید که سخت زبان حال است:


پ.ن. دوستی در گودرش چنین نوشته بود: وَاصْبِرْ لِحُکْمِ رَبِّکَ فَإِنَّکَ بِأَعْیُنِنَا یعنی صبر کن ما تو را رها نکرده‌ایم.

×لطفاً برای دعوت دیگران به شنیدن آثار موسیقایی که این‌جا منتشر می‌کنم تنها به همین‌جا لینک دهید.×

چهارشنبه,۱۰ فروردین, ۱۳۹۰

رندان تشنه‌لب را آبی نمی‌دهد کس…

هو الباقی… غم بسیار است. پدر میرحسین به دیار باقی شتافت. با آن چشم‌های‌اش در فراق یوسف‌اش…

فایل تصویری آوای ملکوتی حضرت شجریان که در نوشته‌ی گذشته آوردم را ببینید:

 

×لطفاً برای دعوت دیگران به شنیدن یا دیدن آثار موسیقایی که این‌جا منتشر می‌کنم تنها به همین‌جا لینک دهید.×

شنبه,۶ فروردین, ۱۳۹۰

گویی ولی شناسان رفتند از این ولایت…

* آواز: حضرت استاد محمدرضا شجریان
* سه‌تار: استاد داریوش پیرنیاکان
* اجرای بداهه‌خوانی و بداهه‌نوازی در تالار وحدت در سال ۱۳۶۷ به‌مناسبت بزرگ‌داشت حافظ.
* توضیح این‌که این اجرا گویا ضبط رسمی ندارد و تنها ویدیویی با کیفیت صوتی و تصویری پایین از آن موجود است.
* متاسفانه کسانی بی رعایت انصاف، فایل‌های موسیقایی که برای نخستین بار در این خانه‌ی مجازی شنیده شده را بعدها در جای دیگری منتشر می‌کنند. شرط مروّت و اخلاق، خصوصاً بر مدعیان پر سر و صدای آن است که به منبع اولیه اشاره کنند.

اگر اهل شنیدن صدای ملکوت باشید، صداهای بیگانه خود به خود محو می‌شوند.