تفاقا نسل من اصلا خاطره خوبی از ربنای این مثلا استاد ندارد. یعنی کل روز را در اولین سنین بلوغ روزه گرفته ای و نشسته ای سر سفره افطار و این ربنا مگر تمام می شود! حالا کش نده، کی کش بده. اساسی روی مخ بود. جوانان را نه از دین که لااقل از روزه زده می کرد. بد ساعتی پخش می شد. خیلی بی موقع بود. البته ربنا دقایق روزه داری ما را بیشتر نمی کرد اما تلقین بدی بود. سختی کل روز یک طرف، این ربنای طولانی یک طرف.

کاری به اون دلیل اصلی جفنگی که گفته ندارم، که همه از سر سوزش بیش از حده؛ پیشنهادم به صدا و سیماشون اینه: برای این که امثال ایشون در نوجوانی عقده‌ای نشوند تا بعداً در بزرگ‌سالی به ماله کشی و سایر چیزکشی‌هایی که این روزها از بالا تا پایینشون دارند می‌کشند بی‌افتند، یک ربنای رپ  با سرعت بالا را هم بدهند قاطی این سَمبلی‌های یه بار مصرفی که تولید می‌کنند، یا افتخاری می‌خواند، درست کنند. حداقل وجدانشون راحت بشه یه کاری هم برای نسل جوون و نوجوون کردند که دین و ایمانشون به‌خاطر ربنای کش‌دار شجریان در معرض خطر واقع شده.

پ.ن. کلاً اسباب خنده‌اند این جماعت.

شب نیمه‌ی شعبان.

کتاب‌هایی برای دین زرتشتی، اسطوره شناسی و ایران باستان به‌صورت عام

• اوستا، گزارش و پژوهش جلیل دوستخواه، تهران، نشر مروارید، ۱۳۸۱.
• جهانگیر اوشیدری، دانش‌نامه‌ی مزدیسنا، تهران، نشر مرکز، ۱۳۷۸.
• فرنبغ دادگی، بندهشن، گزارش مهرداد بهار، تهران، نشر توس، ۱۳۸۰.
• مینوی خرد، ترجمه‌ی احمد تفضلی، تهران، نشر توس، ۱۳۷۹.
• گزیده‌های (ورزیدگی‌های) زادسپرم، ترجمه‌ی محمد تقی راشد محصل، تهران، پژوهش‌گاه علوم انسانی، ۱۳۷۶.
• روایت پهلوی، متنی به زبان فارسی میانه، ترجمه‌ی مهشید میرفخرایی، تهران، مؤسسه مطالعات و تحقیقات فرهنگی، ۱۳۷۶.
• شایست ناشایست، ترجمه‌ی کتایون مزداپور، تهران، مؤسسه مطالعات و تحقیقات فرهنگی، ۱۳۶۹.
• ماریان موله، ایران باستان، ترجمه‌ی ژاله آموزگار، ۱۳۷۷.
• آرتور کریستسن سن، مزدا پرستی در ایران قدیم، ترجمه‌ی ذبیح الله صفا، تهران، نشر هیرمند، ۱۳۷۶.
• همو، نمونه‌های نخستین انسان و نخستین شهریار در تاریخ افسانه‌های ایرانیان، ترجمه‌ی ژاله آموزگار و احمد تفضلی، تهران، نشر چشمه، ۱۳۸۳.
• آر. سی. زنر، تعالیم مغان، ترجمه‌ی فریدون بدره‌ای، تهران، توس، ۱۳۷۷.
• همو، طلوع و غروب زرتشتی‌گری، ترجمه‌ی ؟، تهران.
• جیمز هوپ مولتون، گنجینه‌ی مغان، ترجمه‌ی تیمور قادری، تهران، امیر کبیر، ۱۳۸۴.
• بابک عالیخانی، بررسی لطایف عرفانی در نصوص عتیق اوستایی، تهران، هرمس، ۱۳۷۹.
• ژاله آموزگار و احمد تفضلی، اسطوره‌ی زندگی زردشت، تهران، نشر چشمه، ۱۳۸۲.
• جان هینلز، شناخت اساطیر ایران، ترجمه‌ی ژاله آموزگار و احمد تفضلی، تهران، ۱۳۷۵.
• حسن پیرنیا، عصر اساطیری تاریخ ایران، به کوشش سیروس ایزدی، تهران، هیرمند، ۱۳۸۳.
• احمد تفضلی، تاریخ ادبیات ایران پیش از اسلام، به کوشش ژاله آموزگار، تهران، سخن، ۱۳۷۸.
• مهرداد بهار، پژوهشی در اساطیر ایران، پاره‌ی نخست و دویم، تهران، نشر آگاه، ۱۳۷۸.
• همو، ادیان آسیایی، تهران، نشر چشمه، ۱۳۷۵.
• فتح الله مجتبایی، شهر زیبای افلاطون و پادشاهی آرمانی در ایران باستان، تهران، انجمن فرهنگ ایران باستان، ۱۳۵۲.
• مهر در ایران و هند باستان (مجموعه مقالات)، به کوشش بابک عالیخانی، تهران، ققنوس، ۱۳۸۴.
• مارتین ورمازن، آیین میترا، ترجمه‌ی بزرگ نادرزاده، تهران، نشر چشمه، ۱۳۸۰.

کتاب‌هایی برای دین مانوی

• ابوالقاسم اسماعیل پور، اسطوره‌ی آفرینش در آیین مانی، تهران، کاروان، ۱۳۸۱.
• مهشید میرفخرایی، فرشته‌ی روشنی، مانی و آموزه‌های او، تهران، ققنوس، ۱۳۸۳.
• برادز اکتور شروُو، عناصر ایرانی در کیش مانوی، ترجمه‌ی محمد شکری فومشی، تهران، طهوری، ۱۳۸۲.
• در شناخت آیین مانی، تحقیق و ترجمه‌ی امید بهبهانی، تهران، بندهش، ۱۳۸۴.

کتاب‌هایی برای دین مزدکی

• آرتور کریستسن سن، سلطنت قباد و ظهور مزدک، ترجمه احمد بیرشک، تهران، طهوری، ۱۳۷۴.
• اوتاکر کلیما، تاریخچه‌ی مکتب مزدک، ترجمه‌ی جهانگیر فکری ارشاد، تهران، توس، ۱۳۷۱.



اولی تصنیف «مست و خراب» از آلبوم «افق مهر» با شعری از خواجوی کرمانی ست در همایون و دومی نیز تصنیف «ای مجلسیان» از آلبوم «افشاری مرکب» است با شعری از حضرت سعدی.

ای خوشا مست و خراب اندر خرابات آمده
فارغ از سجاده و تسبیح و طاعات آمده

نفی را اثبات خود دانسته و اثبات نفی
و ایمن از خویش و بری از نفی و اثبات آمده

کرده ورد بلبل مست سحر خیز استماع
باز با مرغ صراحی در مناجات آمده

روح قدسی در هوای مجلس روحانیان
صبحدم مستانه بر بام سماوات آمده

عقل با زلف چلیپا از تنازع دم زده
روح با راح مصفا در مقالات آمده

گشته مستان را سر کوی مغان بیت الحرام
عاشقان را گوشه‌ی مسجد خرابات آمده

عارفان را نغمه‌ی چنگ مغنی ره زده
صوفیان را باده صافی مداوات آمده

شه‌سوار چرخ بین نزدش پیاده وانگهی
رخ نهاده پیش اسب او و شه‌مات آمده

یک ره از ایوان برون فرمای خواجو را ببین
بر سر کوی تو چون موسی به‌میقات آمده

-

بر من که صبوحی زده‌ام خرقه حرام ست
ای مجلسیان راه خرابات کدام ست

هر کس به جهان خرمیی پیش گرفتند
ما را غمت ای ماه پری چهره تمام ست

برخیز که در سایه‌ی سروی بنشینیم
کان جا که تو بنشینی بر سرو قیام ست

دام دل صاحب نظرانت خم گیسو ست
وان خال بناگوش مگر دانه‌ی دام ست

با چون تو حریفی به چنین جای در این وقت
گر باده خورم خمر بهشتی نه حرام ست

با محتسب شهر بگویید که زنهار
در مجلس ما سنگ مینداز که جام ست

غیرت نگذارد که بگویم که مرا کشت
تا خلق ندانند که معشوقه چه نام ست

دردا که بپختیم در این سوز نهانی
وان را خبر از آتش ما نیست که خام ست

سعدی مبر اندیشه که در کام نهنگان
چون در نظر دوست نشینی همه کام ست

آن‌ها از علمای غیر حکومتی واهمه دارند. آن‌ها از نخبگان جوان ترس دارند. آن‌ها به همین دلیل است که علوم انسانی را بلای جان‌شان می‌پندارند. نه که از دیگر علوم نترسند! نه! آن‌ها از هر چه عقل و درایت آدمی را تحریک کند می‌ترسند. نمی‌بینی به کنسرت موسیقی عرفانی هم رحم نمی‌کنند؟ هنر روح می‌دمد به کالبد آدمی و باعث و بانی تعقل می‌شود. آن‌هایی که اصل دین را تعطیل کردند و از آن خرافه‌هایش را گستراندند، شکی نیست که از اندیشه و هر آن‌چه به آن بی‌انجامد بیش‌تر هراس‌ناک‌اند.

چنین حاکمانی محکومان ابدی‌اند به شکست. در تمامی طول تاریخ چنین بوده و ایشان می‌دانند و از این امر سخت ترسیده‌اند ولی چاره‌ای نمی‌توانند اندیشید. گرگان و سگان هاری که پروراندند را چه کنند؟ مارهایی که بر دوشان تنیده چه کنند؟ آن‌ها که گرسنه‌ی عقول آدمیان هستند وگرنه به صاحبان خویش رحم نمی‌کنند که از رگ گردن به ایشان نزدیک‌ترند. این‌ها ترسیده‌اند چرا که تمام پل‌های پشت سرشان را خراب کردند در توهم خود حق بینی. فکر می‌کردند تمام است، و تمام حقیقت نزد ایشان است. مانند هر دیکتاتور ابله دیگری خود را بر جای‌گاه منزهی می‌نشاندند که هر که در مخیله‌اش نیز شکی بر آن می‌برد محکوم به فنا بود. حالا فهمیده‌اند که کسانی هستند که می‌اندیشند، پس ترسیده‌اند. حالا دیده‌اند که کسانی در بی‌دادگاه‌های خودشان حرف‌های غیورانه می‌زنند. دم از علی و عدالت علوی می‌زنند، در رگ‌های‌شان خون حسین و زینب جریان دارد و زیر بار هر خفتی نمی‌روند، پس هراس برشان داشته. نمی‌شود نترسید! عمری سعی کردند علی و حسین و زینب و صادق دروغین بپرورند و به‌خورد عوام‌الناس بدهند، اسلام ریاکارانه تحویل مردم بدهند، خدای وارونه بسازند و امر به پرستش خرافه کنند، حالا کسی را می‌بینند که دلش نمی‌خواد زیر این همه تعفنی که روی هم تل‌انبار می‌کنند بماند و بپوسد، لذا می‌ترسند. یکی را که تبر برداشته و بت‌های دروغین‌شان را می‌شکند برایشان خطرساز است. دشمن دشمن گفتنشان را نمی‌بینید؟ تمام این سال‌ها مردمان را از دشمنی کسانی ترساندند که پیش رذالت‌های خودشان و ضدیت‌شان با منافع ملی این مردم هیچ‌اند.

حقارت‌هایشان را ببینید. ترس‌شان را ببینید. این‌قدر بدبختی را در چشمان چه کسانی می‌توانستید ببینید؟ خوب تماشای‌شان کنید. از دخترکان و کودکان نیز واهمه دارند. کافی‌ست شاهد قتل مظلومی به دست یکی از عمله‌های حکومت ظلمه‌شان باشی. می‌ترسند. به زندان می‌برند تا شاید صداها بخوابد. نمی‌فهمند که خون مظلوم می‌جوشد و دامن‌شان را می‌گیرد. هنوز نفهمیده‌اند یا فهمیده‌اند و همان که گفتم! مارهایی که رویاندند بر دوش‌های‌شان امان و قرارشان را بریده‌اند.

امروز به وضوح بیش‌تری درک می‌کنم آن‌چه معصوم (ع) فرمود: الملک یبقی مع الکفر و لا یبقی مع الظلم.

مَن کَانَ یُرِیدُ الْعِزَّةَ فَلِلَّهِ الْعِزَّةُ جَمِیعًا إِلَیْهِ یَصْعَدُ الْکَلِمُ الطَّیِّبُ وَالْعَمَلُ الصَّالِحُ یَرْفَعُهُ وَالَّذِینَ یَمْکُرُونَ السَّیِّئَاتِ لَهُمْ عَذَابٌ شَدِیدٌ وَمَکْرُ أُوْلَئِکَ هُوَ یَبُورُ (فاطر / ۱۰)
هر کس سربلندى می‏خواهد سربلندى یک‌سره از آن خداست‏ سخنان پاکیزه به سوى او بالا می‏رود و کار شایسته به آن رفعت میبخشد و کسانى که با حیله و مکر کارهاى بد می‏کنند عذابی سخت‏ خواهند داشت و نیرنگشان خود تباه مى‏گردد.

وَقَدْ مَکَرُواْ مَکْرَهُمْ وَعِندَ اللّهِ مَکْرُهُمْ وَإِن کَانَ مَکْرُهُمْ لِتَزُولَ مِنْهُ الْجِبَالُ (ابراهیم / ۴۶)
و به یقین آنان نیرنگ خود را به کار بردند و [جزاى] مکرشان با خداست هر چند از مکرشان کوه‌ها از جاى کنده می‏شد.

اما غمین مباشید که…

وَلَا تَحْزَنْ عَلَیْهِمْ وَلَا تَکُن فِی ضَیْقٍ مِّمَّا یَمْکُرُونَ  – وَیَقُولُونَ مَتَى هَذَا الْوَعْدُ إِن کُنتُمْ صَادِقِینَ – قُلْ عَسَى أَن یَکُونَ رَدِفَ لَکُم بَعْضُ الَّذِی تَسْتَعْجِلُونَ(النمل / ۷۰-۷۲)
و بر آنان غم مخور و از آنچه مکر می‏کنند تنگدل مباش – و می‌‏گویند اگر راست می‌‏گویید این وعده کی خواهد بود – بگو شاید برخی از آنچه را به شتاب می‌‏خواهید در پی شما باشد!!!

زیرا هرچند که «وَمَکَرُواْ» اما «وَمَکَرَ اللّهُ وَاللّهُ خَیْرُ الْمَاکِرِینَ» (آل عمران / ۵۴)
و [دشمنان] مکر ورزیدند و خدا [در پاسخشان] مکر در میان آورد و خداوند بهترین مکرانگیزان است.

و اما… أَفَأَمِنُواْ مَکْرَ اللّهِ فَلاَ یَأْمَنُ مَکْرَ اللّهِ إِلاَّ الْقَوْمُ الْخَاسِرُونَ (الأعراف / ۹۹)
آیا از مکر خدا خود را ایمن دانستند [با آنکه] جز مردم زیان‌کار [کسی] خود را از مکر خدا ایمن نمی‌‏داند.

پ.ن: این نوشته‌ی فاطمه را بخوانید که بدانید خدای متعال چرا این‌قدر روی مکر و حیله و نیرنگ حساسیت به خرج می‌دهد!

بعضی از ادعیه هستند که زبان‌اش و معانی نهفته در آن تو را از هر شک و تردیدی راحت می‌کند که از لسان خاصی یا ضمیر زلالی یا روح بلندی صادر شده‌اند. این دعای ماه رجب را می‌خوانم و وقتی می‌رسم به وَاصْرِفْ عَنّى بِمَسْئَلَتى اِیّاکَ جَمیعَ شَرِّ الدُّنْیا وَشَرِّ الاْخِرَةِ فَاِنَّهُ غَیْرُ مَنْقُوصٍ ما اَعْطَیْتَ … نمی‌دانم!

فقط یک چیزی… اَللّهُمَ فَکّ کُلّ أسیر. همین!